Hayat

Gençken, paranın hayattaki en önemli şey olduğunu düşünürdüm; şimdi yaşlıyım ve öyle olduğunu biliyorum.

Yaşam” demek “burada ve şimdi” demektir; çünkü yaşam burada ve şimdi yapmamız gerekenlerdir.

Ölüm bir birliktelikten geriye kalan yalnızlıktır.

Hayat, kelimenin kesin anlamıyla bir dramdır.

Güneş yalnız dirileri ısıtır
Güneşin kıymetini bil.

Mutluluk bir çimendir bastığın yerde biter, yalnızlık gittiğin yoldan gelir.

İnsanların çoğu günün en güzel saatlerini, ne yazık ki çoğun, ıvır-zıvırla, dedikoduyla, tembellik, çamur atma, öfke, küskünlük, kıskançlık ve benzeri şeylerle öldürüyorlar. Sonra da kalkmışlar yaşıyoruz diyorlar.

Çiçekler koptukları ağaçtan özgürlüğe uçarken, kar taneleri gibi mesut ve ölümden habersizdiler.

Bir insanın yaşamındaki en önemli şey ne bildiği değil ne olduğudur.

Hiçbir şeyden pişman değilim. Bugün olsa yine kaçardım, yine vatanıma gelirdim. Hayatımda pişmanlık duyduğum çok önemli bir şey hatırlamıyorum. Haa, keşke erkenden evlenseydim diyebilirim. Çünkü annem çok baskı yaptı bana 'evlen' diye...

Bu neş'enin sonı elbetde ser-girânlıkdur.

İçinde bulunduğumuz mutluluğu bilemeyiz.Ancak ondan uzaklaşınca, mutluluk içinde yaşadığımızı anlarız.

Hayat bir tahterevallidir, Tartini; birinin bahtı aşağı inerken ötekininki yükselir! (Büyünün Gözleri;2000, Perde II, Sahne III, p. 52)

İnsanın kendi canı öyle tatlıdır ki, bal bile onun yanında çok tuzlu kalır! (Büyünün Gözleri; 2000, Perde II, Sahne III, p. 52)

Zehir panzehirini de içerir.

Bir başkasınınkiyle karşılaştırmadan kendi hayatın tadını çıkar.

İnsan henüz başlamadığını sanır, oysa başlamıştır. Bir şey yapmadığını sanır, oysa yapmıştır. Bir amaca doğru yürüdüğünü sanır, oysa amaç arkasında kalmıştır.

Eviniz, yapacak daha iyi bir şeyiniz olmadığında gittiğiniz yerdir.

Mutluluk, sıcak bir iklimde yaşayabilenler içindir.

Herkes mutluluktan bahseder ama pek az kimse bilir onu.

Hayat bir işinize yaramadıysa, boşu boşuna geçtiyse, onu yitirmekten ne korkuyorsunuz? Daha yaşayıp da ne yapacaksınız?

Zevkin kaynaklarında öyle bir acılık var ki, çiçekler arasında bile olsa boğazımızı yakar.

Bir su damlası bile, taşı oyar.

Cezbeden sahte gülümseyişini gösterdiğinde durgun denize asla güvenme.