Hayat

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Hayat ancak bir kere oynanan bir kumardır, ben onu kaybettim. İkinci defa oynayamam...

Hayat ki akıp gider bulanık bir su gibi, Korkulu rüyalarla geçen bir uyku gibi... Çabalama... Kabul et bunu olduğu gibi! Hayattan fazla bir şey bekleyenler delidir...

Küçük bir çocukken babam beni her yıl Birinci Dünya Savaşı’nın yaşandığı cephelere götürürdü. Babam büyük savaşta askerdi. Adını hiç duymadığı Saraybosna diye bir şehirde sıkılan bir kurşun yüzünden Fransa cephelerinde savaşmıştı. Babamın derin endişelerine ve annemin gönülsüz rızasına rağmen hayatımın büyük bölümünü savaşlarda geçirdim.

Hayat ciddidir ve her zaman öyle olmuştur.

Balıklar neredeyse, biz oraya gidiyoruz.

Sokaklarda geceden de karanlık bir şeyler var.

Önceliklerimi seçmek zorundayım. Kimse her şeyi yapamaz.

Dünyada herkes en büyük acıyı kendilerinin çekmiş olduklarını sanırlar, oysa bilmezler ki hayatta en büyük acıyı ben çekmişimdir.

Gelin çocukluktaki hislerimizi hatırlayalım. Dünya ve kendimiz hakkında ne kadar da belirgin ve yoğun bir kavrayışımız vardı!

İnsanlar büyüdükçe bu yetenek genelede azalır ve mekanik ve alışkanlıkla hareket eden bireylere dönüşürler.

Yaşama aşinalığının pusu, varoluşumuzun büyüleyiciliğini gizler.

Aşinalığın pusu, varoluşumuzun büyüleyiciliğini gizler.

Bir kelimenin tadına bakabilirsin.

Başarı, insanın isteğini elde etmesi, mutluluk ise, elde ettiğini istemesidir.

Yaşlanmak, olabilirliğin azalmasıdır.

Yanlış başlayan yanlış sürer.

Sorumluluk, çile çiçeğidir.

Hayat, boynumuza borç olan sorumluluklarımızın altın destanıdır.

Çocuklar, sabırsızlığın deli fişekleri.

Tecrübe, yaptığımız hataların adıdır.

Kimse geçmişini geri satın alabilecek kadar zengin değildir!

Hayallerle gerçekler yarışır, hayaller hep önden gider ama daima gerçekler kazanır.

Gençlik, sahip olunmaya değer tek şeydir.