#sığınak

Her şeyini yitiren bir insanın son sığınağı, onurdur .

Bazı insanlar papazlara, diğerleri şiirlere gider. Bense arkadaşlarıma giderim.

Doğru, yalnız hayalle geçiniyorum; ben yalnız hayal kuruyorum...

Yuva, gitmek zorunda kaldığınızda, sizi içeri almak zorunda oldukları yerdir.

Seks, sefillerin son sığınağıdır.

Müzik benim sığınağım oldu. Notalar ve ardımda kıvrılan yalnızlık arasında gökyüzüne ağırca ulaşabildim.

Hayat sıkıştırınca, müzik kaçıp sığınılacak en güzel liman.

O denli yaraladılar ki beni, kitaplara sığındım, içime kapandım.

Hangi liman büyük bir kütüphaneden daha güvenli bir biçimde açar sana kollarını?

İnsan son sığınağını akılda bulacaktır.

Bana sığınağını söyle, ben kimliğini doldurayım. Niye derseniz, bir insan bunalıma girdiğinde meyhaneye gidiyorsa onun sığınağı içki şişesidir. Eğer bir insan bunalıma girdiği zaman secdeye gidiyorsa o adam kurtarıcısını bulmuş demektir.

O yaralardan kaçınamayacağım bir gün gelse bile, geri dönebileceğim bir yer lazım.

İnsanın kendinden başka dönebileceği bir yer var mıdır ki?

İnsanın dönüp gidebileceği bir yere ihtiyacı oluyor.

Anne sevgisi koşulsuzdur, koruyucudur, sıcak bir sığınaktır. Koşulsuz olduğu için denetlenemez ya da elde edilemez.

Sizinle konuşurken kendimi sığındım.

Delilik aklın kaçış yoludur.

Ve hep denize doğru kaçışlar...

İnsan zekası çevresinden tiksindiği için sanata ve felsefeye sığınır.

Çocukken, kendime ait küçücük bir denizaltım olmasını isterdim, binip derinlere, kalabalıklardan uzaklara gidebileceğim, beni insanlardan ve hayattan saklayacak, zırhıyla beni kucaklayıp koruyacak bir denizaltı. Sonra yazıyı keşfettim, yazılardan bir denizaltı yapılabileceğini.