Felsefi

Hüzünlü insanlığımızın, bazen en mantıklı bakışla bile cehennem gibi göründüğü anlar vardır.

Mutluluk bilginin kendisinde değil, bilginin edinilmesi sürecindedir.

En büyük çınar bir tohumda, en büyük kuş bir yumurtada gizliydi.

Bir düşün içinde bir düş mü? Gördüğümüz ve göründüğümüz.

Yersiz bir derinlik düşünceyi karıştırır, zayıflatır.

benim içimde bir amaç değil tutkudur.

Zalimin zulmü mazlumun sabrını, mazlumun sabrı zalimin zulmünü çoğaltır.

İnsanlara saf mutluluk nasip olmaz.

Üzülmemek için aşık olmayanlar, tuvalete gitmemek için yemek yemiyor olmalı...

Tüm mevcut şeylerin özünde şiddetli bir huzursuzluk görülür.

Yaşlı tanrılar uzayda batar ve boğulmuş kalyonlar gibi emilir.

Bir fikir, ona inanan insanlardan sorumlu değildir.

İnsanlık ayrıntıları üzerinde zafer kazanıyor.

Mevkiler gelir geçer; önemli olan normal bir insan olmaktır.

Bir insan ne için ağladığını biliyorsa, bir gün gülmeyi de hakedecektir.

İlk önce kitaplarımı selamladım. Bahçeye doya doya baktım. Güvercinlere uzaktan yem attım. Sonra oturdum. Düşünmeye başladım. Ölüm ve hayat.

Anlam katamadığınız, anlamlandıramadığınız hiçbir şey sizi mutlu etmez.

Hayatı anlamlardan soyduğun zaman sana kalan bir hiçtir.

Bana aşk, para, inanç, şöhret, adalet yerine gerçeği verin.

Tanrı ile barış içindeyim. Benim çatışmam insanlarla.

Hayat dar alanda trajedi, geniş açıda komedidir.

Benim geçmişteki ve halen sürmekte olan en müthiş günahım geçerli görüşlere uymayan bir kişi olmaktır.

Gitmekle kendinden kaçıp kurtulacağını mı sanıyorsun? Nereye gidersen git, üzüntülerin de seninle beraber gelecektir..

Gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir...