#muhasebe

Günlük tutmak benim için zamanı önemsemek ve kendimi muhasebe etmek demek esas itibariyle. Bu yüzden önemsediğim bir iş olmakla beraber istediğim evsafta günlük tutmak için vaktim hiç müsait olmadı. Onun için olabildiğince ve düzensiz olarak tutuyorum diyebilirim. Hatırat metinleri de öyle. Uzun portre yazılarına biraz daha vakit ayırdığımı söyleyebilirim. Sözü Dilde Hayali Gözde bunun örneklerinden biri. Bir kitap hacminde daha portre yazısı birikti ama iki kapak arasına girebilmek için bir-iki aylık boş bir zamana ihtiyaçları var. Ne zaman bulacaklar bilmiyorum.

Kendi cenazenize katıldığınızı hayal etmek, hala değişiklik yapma fırsatınız varken, hayatınızı gözden geçirmenize olanak sağlar.

Kötü amelleri bırakın, iyi amellerimiz bile hatalarla dolu.

Bir gün gelir, yaşamı karşınıza alır, onunla söyleşmeye başlarsınız. Bunun yaşı yoktur. Rimbaud gibi yirmi yaşında da olabilir bu, Dostoyevski gibi altmışında da. Korkmadan, yaşamla yüzleşmek gerekir.

İlk önce kitaplarımı selamladım. Bahçeye doya doya baktım. Güvercinlere uzaktan yem attım. Sonra oturdum. Düşünmeye başladım. Ölüm ve hayat.

İnsanlar dikkat etmiyor. Ve sonra bir gün bir muhasebe var. Ve ondan sonra hiçbir şey aynı değil.

Mü’min kişi gününü üç zamana ayırır: Bir bölümünde Rabbiyle münacat eder (O’na ibadet eder); bir bölümünde kendi nefsini muhasebe eder; bir bölümünde de helal ve güzel lezzetlerle meşgul olur.

Hayat kayıpların bir hesabıdır, her geçen yıl.