#varoluşçuluk

Yaşamak yeterince zor, ölmekse büyük işti.

Açıklanmayan bir hayatta kalmak için çok köklü bir fikir gerekir.

Sanırım hiçbir şey için burada değiliz. Biz sadece evrim ürünleriyiz. "Bir amacın olduğunu düşünmüyorsan hayatın çok kasvetli olmalı" diyebilirsiniz. Ama iyi bir öğle yemeği bekliyorum.

Yaşama duyduğumuz öfke dışında bir cehennem yok.

Baylar, yemin ederim, her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır; hem de tam anlamıyla, gerçek bir hastalık.

Yaşam, tüm ciddiyetini bizim özgürlüğümüzden alır.

Çok iyi anladım. anlamı olmayan şeylerde anlam aramaya kalkmanın zamanımı boşa harcamak olacağını.

Özgürlük, "ya bu ya da şu" değil, "ya hep ya hiç" ya da bir büyüme genişleme eylemidir daha çok.

Ama, -dürüst olalım- bu aşırı kalabalık dünyada ortalama insan kendine nasıl anlamlı bir yaşam kurabilir ki?

Dünya insanın hiçliğidir.

Soluk almak yaşayan bir organizma için neyse ruh için ümidin hemen hemen aynı şey olduğunu düşünüyorum. Ümidin olmadığı yerde ruh kurur ve solar.

Bu açıdan bakılırsa insanın kattığı anlam dışında yaşamın hiçbir anlamı yoktur; insan başkalarına yardım etmediği sürece yapayalnızdır.

Yaşamıyor olmak hiç de korkunç bir şey değil.

Bileğine bak, tüm yaşamın şu küçücük damara bağlıyken, hayatı niye önemseyesin ki?

Bana kimse yaşamak isteyip istemediğimi sormadı. O halde kimse bana nasıl yaşamam gerektiğini söyleyemez.

Sahip olamadığım şeyler, Ve sahip olduğum şey ikinci sınıf gibi görünüyor, Yapmak istediğim şeyler yapamıyorum ve yapmam gerekenler nefret ediyorum.

Ancak kaybedeceğin bir şey yoksa özgürsundur.

Hayat, yaşantı aramak değil, kendimizi aramaktır.

Hayatın hiçbir amacı yoktur. Hayat, sizin yüklediğiniz anlam kadar anlamlıdır.

Kendine bir anlam arayan tek varlık insandır.

İnsan "ne ise o olmayı" reddeden tek yaratıktır.

İnsan, kendisine bir mânâ vermeye çalışan tek mahluktur.