Aşka harcanmayan zaman, ziyandır.

Şimdinin anlamlı olması içinde gelecek olmasındandır.

Hayat bir kuruluşun değil, bir yıkılışın ifadesidir. Neye dayanacaksınız? Neye tutunacaksınız? Her şey yıkılıyor.Ortada hiç. Hiç. Hiçbir şey yoktur.

Evren anlaşıldıkça anlamsızlaşır.

Başlangıçta Kelime vardı, bitişteyse yalnızca Klişe.

Her şeyden çok anlam yokluğundan korkuyorum.

Yaşam kısadır ve gerçek; uzak başarılara çalışır ve uzun ömürlüdür: Bırakın gerçeği konuşalım.

Hayat, uzun yaşayanlar için bile kısadır.

"Doğru yaşam"; ne zaman başlar ki bu? "Kaçırılır" mı yoksa yanından geçip gidilir mi?

"Evrenin amacı nedir?" saçma bir soru.

Boş zaman yoktur boşa geçen zaman vardır.

Psikolojik bir durum olarak nihilizme önce tüm olaylarda var olmayan bir anlam bulmaya çalıştığımızda ulaşmış olacağız. Böylece arayan muhtemelen cesaretini kaybedecektir. Nihilizm bu durumda güç israfının kabul edilişi, yararsızlığın sancısı, güvensizlik, kendine hakimiyeti geri almak ve yeniden edinmek için her türlü imkandan yoksunluk - kişinin sanki kendini fazla uzunca bir süre aldatmış gibi kendi kendinden utanmasıdır.

Hayatımda paranın pulun önemli olmadığını anladım. Tek önemli olan şey, hayatta geçirdiğin vakit.

Yaşam bütünüyle çarpıktı. Şeyler anlamsız bir akış içinde gidip gelmekteydiler. Hiçbir şeyin sürekli bir önemi yoktu.

Onu size anlamını arayasınız diye vermedik, onu size anlamlı kılasınız diye verdik. (Mente 1124)

Açıklanmayan bir hayatta kalmak için çok köklü bir fikir gerekir.

Yaşam nedir ki? Beklersin, günler geçer, ölüm gelir ve hepsi sona erer.

Bu şiir okunduğu zaman...

Yıllardır hiç değişmeyen yalnızlığı, Kollarından tutup evime götürdüm, Geldiğimizi hiç kimse görmedi.

Gerçek; ölümü yok etmiyor, mesafeleri azaltmıyor, zamanı geciktirmiyor ama bize aslında ne olduğumuzu anlatıyor.