#varoluş

Tüm mevcut şeylerin özünde şiddetli bir huzursuzluk görülür.

Günlük hayatın akışı içinde kendiyle baş başa kalma imkanı bulamayan insan günlük hayatın akışının içine giremeyince kendisinin de var olduğunu keşfetmeye başlıyor.

Hata kavramı var oldukça, insan mutlaka hatanın varlığını besleyecektir.

Ölmek demek, mutlaka can vermek, toprağa girmek demek değildir. Yaşarken de ölü olabiliyor insan.

Nedir bizim bu dünyamız? …kısa süren bir simetri; anlık bir oluş.

Söylenecek bir söz yok, kendi derimin içinde yapayalnızım.

Ölmedim, ama diri de değilim.

Hayatı anlamlardan soyduğun zaman sana kalan bir hiçtir.

İnsanlar her zaman yarın için hazırlanıyorlardı. Buna inanmadım. Yarın onlar için hazırlanmıyordu. Orada olduklarını bile bilmiyordu.

Muhtemelen inandığım pek çok şeye inanmıyorum ama bu hiçbir şeye inanmadığım anlamına gelmiyor.

Varoluşta ne varsa, benim bilgim olmadan var olur benim iznim olmadan var.

Her insan kendi varlığının tacıdır. Dünyaya bu şekilde katılıyor.

Kimse burada olmak istemiyor ve kimse ayrılmak istemiyor.

Ölüm, canlıların yanlarında taşıdığı şeydir.

Hayat bir hatıra ve daha sonra hiçbir şey.

Tanrı yok ve biz onun peygamberleriyiz.

Hiç uzun bir zaman.

Ben tanrı değilim.

Her birimiz birtakım şeylerin meydana geldiği bir tür kavşağız. Kavşaklar tamamen pasiftir; oralarda bir şeyler gerçekleşir. Başka bir yerde, aynı derecede geçerli ancak farklı bir şey vuku bulur.

İnsanlar sadece eserleriyle birbirinden farklılaşır, hatta var olur.

Varoluşumu bitirdiğim dünya artık sevdiğim bir dünya değil.

Dünya insansız başladı ve insansız son bulacak.

Gördüğüm, keşfettiğim herşey beni yaralıyor.

İnsan kendisini kaybetmeden kendisini bulamaz.