Hayat dünyadan gelir ve hayat dünyaya geri döner.

Hata kaçınılmaz, başarı ise bulunması zordur.

Hasta olduğun için değil, yaşadığın için öleceksin…

Hepimiz ölüme hayat borçluyuz.

Varoluşun içinde evren küçük bir kusurdur.

Ben terazi değilim ki yanılma ve hatadan uzak olayım.

Hatalar ve kusurlu ürünler dünyasında sanki yaşam için gerekliymiş gibi yaşamayı öğrendik.

Sevgili Tanrı, yarattığın ilahi evrende sümük ve diş çürüğü gibi fenomenlerin olmasını gerekli bulan bir Yüce Varlık olarak saygıyı ne kadar hak ediyorsun acaba?

Er ya da geç hepimiz öleceğiz.

Ölüm, yaşamın ta kendisidir.

Bizler...kusurlu bir dünyada yaşayan kusurlu kişileriz. Somut biçimde değerlendirilebilecek ya da ölçülebilecek nesneler gibi yaşamıyoruz ki.

Ölüm hayatın öteki yüzü değildir. Onun bir parçasıdır.

Kuşkusuz her yaşam bir çöküş sürecidir.

Başkalarının hatalarını görürüz; ancak, kendimizinkiler söz konusu olduğunda kör oluruz.

İnsanlar, başkalarının kusurlarını görmek konusunda kartallara, kendi hatalarını görmek konusunda ise köstebeklere benzerler.

Ölüm, canlıların yanlarında taşıdığı şeydir.

İnsan mükemmel doğar ama kendini kusurlu hale getirir. En parlak yıldızların üzerinde bile leke vardır. Hatasız insan olmaz.

Büyük insanların hataları güneşin tam tutulduğu andan önce görülen parlak ışık gibidir.

Darbe ihtimali devam etmektedir. Sivil siyasetin gerekli müesseseleri yaratamadığı, kendini yetiştiremediği bir ortamda darbe kaçınılmazdır.

Varlığımı tanımlamak adına yeni sıfatlar yaratabilmeliyim.