İnsanlar, başkalarının kusurlarını görmek konusunda kartallara, kendi hatalarını görmek konusunda ise köstebeklere benzerler.

Hoşgörü nedir? Hoşgörü insanlığın bir parçasıdır. Hepimizin hataları ve eksikleri var; karşılıklı olarak birbirimizin hata ve eksiklerini bağışlayalım, çünkü, hoşgörü doğanın ilk yasasıdır.

Herkes insanlığı değiştirmeyi düşünür, ama hiç kimse önce kendini değiştirmeyi düşünmez.

Bütün insanlar hata yapar, ama iyi bir adam rotasının yanlış olduğunu bildiğinde gelir ve kötüyü onarıyor.

Çok azımız katil ya da hırsızız, ama hepimiz yalan söylemişizdir.

Ne kendinizi suçlayın, ne de övün.

Ne ilim vardır ki olsun sonu; ne insan vardır ki olmasın kusuru.

Tanrı fikri yeryüzüne o kadar genel olarak neşredilmiştir ki, insan türünün evrensel bir hatasından başka bir şey değildir. Şimdi geriye kalan şey, bu hatanın faydalı olup olmadığının incelenmesidir.

Kötü amelleri bırakın, iyi amellerimiz bile hatalarla dolu.

Hatalar ve kusurlu ürünler dünyasında sanki yaşam için gerekliymiş gibi yaşamayı öğrendik.

Tarih bir hata birikimidir.

Düştüm, düşmüşlüğüm kimsenin değil benim yanılgımın eseri.

Tanrı fikri, insanoğlunun affedemeyeceğim yegane hatasıdır.

Akıllı kibir diye bir şey yoktur. Bu bir içgüdü. Ve her şeyden önce kibirli olmayan bir adam asla bulamayacaksın.

Hatalarımızın yüzümüze vurulmasından , bunlardan ötürü cezalandırılmaktan rahatsız olmayız, sabırla bunların acısını çekeriz; ama kendimizi bu hatalardan arındırmamız gerektiğinde sabrımız ortadan kalkar.

Kendimizde her kusuru bağışlar, başkalarında pireyi deve yaparız.

İnsan dürüst olmalı, kendi hatasına da gülebilmeli.

İnsanlığın çarpık kerestesinden tamamen düz bir şey yapılmadı.

Tek bir insanın tek bir yanlışlığının bedelini insanlık varolduğu sürece ödemektedir.

Kişi kendi kusurlarını söylemekten hoşlanmaz, bu işi başkaları gereği kadar yapar zaten.