#izolasyon

Penceresi dışa açılmayanlar

Acı duymak gülmekten iyidir, zira acı insanın yüreğini arıtır. İnsanları diri diri gömercesine kilitleyip çevrelerinde duvarlar örenin ne olduğu bilinmez ama yine de bir takım duvarların, tel örgülerin, demir parmaklıkların varlığı hissedilir. Bütün bunlar bir kuruntu, bir hayal midir? Sanmıyorum.

Küçük bir teneke kutu içinde dolaşmak, insanı ve mekanın atmosferini daha önce hiç yaşamadığım şekilde izole ediyor.

Aşık olan bir insanın ruhu, kapalı kalmış hasta odasının kokusunu taşır - bu odanın havası, bayatlamış nefes kokusuyla doludur.

İnsanın yapayanlız kalması ürkütücü bir şeydi.

Yalnızlık başkalarından uzak yaşamak değildir, söylediğin şeylerin başkalarına uzak, anlamsız, anlaşılmaz gelmesidir.

Gerçek hayat bağlantıları kurmak yerine temelde sadece kendi evrenlerinde yaşıyorlardı.

Deli, aklını yitirmiş insan değildir. Deli, aklından başka her şeyini yitirmiş insandır.

Ticaret engelleri izolasyonu oluşturur; tecrit, nefrete, savaşa duyulan nefret ve istilaya savaş veriyor.

Üşüyorum ve yapayalnızım. Bir hapishane hücresinde bu kadar mutsuz olunur ancak.

Hep içeride yaşadım. Hayata hiç dokunmadım.

O, odasında tek başına oturuyor, çok hafif olduğu için onu unutan kalabalıktan ayrı.

Söylenecek bir söz yok, kendi derimin içinde yapayalnızım.

Günler öylece kendi kendine geçsin diye bir camın arkasında durdum. Bana dokunmasın hiçbir şey, hiçbir şey yarama merhem olmasın iyileşecekse, hiçbir şeysiz iyileşsin diye bir camın arkasında durup akan hayata ve zaman baktım.