Evde insan işte insan, arabayı insanlar yalnız kalmak için kullanır oldu.

Yalnızlık sürgün edildiğinde insan kendine daha fazla yaklaşabilir miydi, yoksa aksine kendinden uzaklaşır mıydı? Bireylik kalabalıklar arasında çoğalır mıydı, silinip gider miydi?

İnsan kendi içindeki sessiz gürültüyü bastırmak için kalabalığa karışır.

Hepimiz, bu denli çok birlikte olmamıza karşın, çok yalnızız.

İnsanın yapayanlız kalması ürkütücü bir şeydi.

İnsan sürüsünden nefret ediyorum ve uzak duruyorum.

Onca kalabalığa rağmen, bu nasıl bir yalnızlık!

Doğru söyleyeni dokuz köyden kovdukları yetmiyor onuncu köyün de kapısını kapatıyorlar. Ortada kalıyorsun.

İnsan uçsuz bucaksız kentte yalnız kalır, milyonlarca başka yalnızla yapayalnız.

Keşke onlar beni olduğum gibi kabul etseler.

Kalabalıklar her zaman tehlikelidir. Çünkü İçlerinde kendilerini mutlaka ucuza satan “ALÇAKLAR” bulunur!

Bir başına bütün topluma karşı çıkamazsın.

alçacık durgun düzlüğümden el sallıyorum beni kınadığınız tepelere...

Yalnız olmasam da kendimle başbaşayım..

Istırap insan ortaklığın içinden atıldığında başlar ve onda denenen tekil hiçbir işlem bu ıstırabı dindiremez artık, huzurlu da huzursuz da olsa varoluş tek taraflı bir süreç değildir çünkü.

Karakter sahibi insanlar Daima itilir, dışlanır ve yalnızlığa mahkum edilirler...

Büyük insanlar daima itilir, dışlanır ve yalnızlığa mahkum edilir.

Derin karakterler, kendilerini topluma teslim etmezler, yalnızlıklarından ödün vermezler...

Kalabalıkların biriktiği yerde gerçekliği bulamazsınız.

Doğru her zaman azınlıktadır.