#varoluş

Hafızasız bir yaşam, yaşam değildir.... Hafızamız bütünlüğümüz, düşüncelerimiz, duygularımız hatta hareketlerimizdir. Onsuz, hiçbir şeyiz.

Tanrı'ya neyim? Hiçbir şey, karanlık bir gölge.

Hafızasız bir hayat hiç hayat değildir.

Ah, bir taş misali, bitki misali bilinçsiz olsak. Adımızı bile hatırlamasak!

Neden buradayız bilmiyorum, ama eğlenmemiz için olmadığı kesin.

Kolum yukarı kalkar olgusunu kolumu yukarı kaldırırım olgusundan çıkarırsak geriye ne kalır? İnsan kalır.

Ben her nesneyle nesnel olarak karşılaşır, ama ben'le karşılaşmaz.

Hiçbir şey olmamak ve hiçbir şeyi sevmemek, aynı şeylerdir.

Görmüyor muyuz; bocalıyor insan, aranıyor, hep yer değiştiriyor, yükünü atmak ister gibi..

Ömrün bitince, her şey de seninle yok olacak.

Yaşam karanlıkta uzun bir çırpınmadır.

Yalnız olmak demek ölüme yönelik alıştırmalar yapmak demektir.

Biliyoruz ki somut bir dünyada, doğumumuzdan ölümümüze kadar somutun içinde, somutun egemenliği altında yaşıyoruz. Bu kadarı bile çekilmez!

Yaşayan bir insan için ölüm hiçbir şeydir, çünkü adam yaşıyor; ölmüş biri için de ölüm hiçbir şeydir, çünkü artık onun hakkında hiçbir şey bilemez.

Adsızlığın, bilinmezliğin içinde yitip gitmek: bu benim tek gerceğimdi; hep de öyle kaldı.

İnsan sevgi karşısında da ölüm karşısında olduğu gibi yalnızdır.

Felsefe ölmeyi öğrenmek değil yaşamayı öğrenmektir.

Bir sabah, seçiminin tutsağı olarak uyanır insan.

İnsan tarihsel bir hayvandır.

Burada beni tehdit eden yaşamın şiddetiydi, gerçekliğin şiddetiydi. Çekip gidemez miydim? Kaçamaz mıydım? Sonuçlarını bilmiyor muydum, hayatımı ve varlığımı değerli kılan herşeyin, evet herşeyin yıkımı olacağını bilmiyor muydum?

Acınası biri olarak yaşamak ölüm gibi bir şey, öyle değil mi?

Yaşamın büyük sanatı, acı içinde bile var olduğumuzu hissetmek için duyumdur.

Ölümden ölsek de, hayatlarımızın dörtte biri uyuyoruz.

İki dünya arasında hayat bir yıldız gibi parlar Gece ve yas ufkun sınırında bekler Kim olduğunu insan ne kadar geç anlar Kim olabileceğini ne kadar geç çözer.