Her insan yalnızdır.

İnsan, meyvanın çekirdeğini taşıması gibi ölümü kendi içinde taşımaktadır.

İnsanın, kendisinden başka kimsesi yoktur!

Yalnız doğarız, yalnız yaşarız, yalnız ölürüz. Sadece sevgimiz ve arkadaşlığımız sayesinde bir anlığına yalnız olmadığımız illüzyonunu yaratırız.

Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık... Kelimeler, Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık, Kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.

Bireysel insanın ebedi arayışı, yalnızlığını parçalamaktır.

Bir insan ne zaman ölü sayılır?

İnsanlara duyduğumuz sevgi, onlar öldüğü için değil, biz öldüğümüz için azalır.

Yalnız olmak demek ölüme yönelik alıştırmalar yapmak demektir.

İnsanları severim, ama doğayı daha çok severim…

Aslında insanlar yaşamaya devam edemedikleri için ölürler.

İnsan, bir kere tek başına kalmaya görsün! Nerede olsa tek başınadır. Meydan savaşında bile.

Bilinç gittiğinde, insan çöpten başka bir şey değildi.

İnsan dediğin maddeydi. Onu pencereden atarsan düşerdi. Ateşe verirsen yanardı. Gömersen, tüm diğer çöp türleri gibi o da çürürdü.

Bizler toz ve gölgeden başka bir şey değiliz.

Sevilmeyen bir insan her yerde ve her şeyde yalnızdır.

İnsanları severim, ama doğayı daha çok severim…

Herkes beraberinde taşıdığı bir parmaklığın ardında yaşıyor.

Ben, bir tek hiçliği sevdim.

İnsanın insan olabilmesi için diğer insanlardan kurtulması gerekmektedir.