Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz?

‘En kötü şeyin hayatı yalnız bitirmek olduğunu düşünürdüm ! Hayır ! En kötü şey; seni yalnız hissettiren insanlarla bitirmek!

İnsan, en çok sevdikleriyle sınanır.

İnsan sevgi karşısında da ölüm karşısında olduğu gibi yalnızdır.

İnsanları severim, ama doğayı daha çok severim…

Evimde üç sandalyem vardı : Birincisi yalnızlık, ikincisi arkadaşlık, üçüncüsü ise topluluk için.

Sevilmeyen bir insan her yerde ve her şeyde yalnızdır.

İnsanları severim, ama doğayı daha çok severim…

Su gibi kendi çukurunda kuruyabilir insan.

Nereye gidersen git, kimi seversen sev, kimden vazgeçersen vazgeç. İnsanın dönüp dolaşacağı yer kendisi.

İnsanın gelişmesi, kendisini sevmenin yerine karşı cinsi koymasıdır.

Sevgiyi sosyalizmden çıkarmak, insanı sosyalizmin dışına itmekle birdir.

Bakacağım tek yön önüm, doğru rotayı izler gözüm. Rüzgâra emânet sözüm, hasretlerle yandı gönlüm. Yalnızlığım kalbime zulüm, korkutmakta her an ölüm. Ben bir pembe diziyim, her günüm bir bölüm.

Bir yığın insan gördüm, günlükleri dolabında gizli saklı. Kendiyle mektuplaşan ya da kendiyle konuşan. Dününü unuttu hepsi. Günler günlüklere küstü ya da günlük yazara kara kara önlük giydi, son mektup kalbine sıktı.

Serçeler gibidir insanlar, ilelebet uçmaz düşer.

İşin aslına bakarsan büyür dert, kafana çok da takarsan çekilmez olduğunda hayat, gözlerin arar çekilir bir iki insan.

Dış yerine içi, suret yerine ruhu sevmek gerekir. Hayat ancak sevgiyle tatlıdır.

Ve İnsanlar her şeyi yapmayanlardan, her şeyi yapamayacak olanlardan bile her şeyi bekleyerek yaşıyorlar.

Şunu unutmamak gerekir ki, yaşamda çoğu zaman bir durumun, bir olayın, bir eylemin karşısında değil, bir insanın karşısında bulunuruz. Ve önemli olan da bunu bilmektir.

Hayatımıza sevdiğimiz hayvanlar girer çıkar. Anıları kalır.