#acı

Ölmek umutları yok bunların. Hayatlarıysa öyle pis ki zavallıların.

Kaşlarına kadar batmış insanlar gördüm.

Ölmedim, ama diri de değilim.

Acıların dağlanması da bireyi yenilgiye uğratan özelliktedir. Eğer baskılanma çok fazla ise, acılar dışarı sızarlar.

İnsan aklı, bedeninden çok daha büyük acılar çekebilir.

Bir insan ne için ağladığını biliyorsa, bir gün gülmeyi de hakedecektir.

Neden bu kadar sessiz olduğunu biliyorum, Hayır, beni kandırma. Yara görünmez, Ama acı büyür, Bu senin ve benim için yabancı değil.

Tecrübe acımasız bir öğretmen olabilir. Ama öğrenirsin. Hem de öyle bir öğrenirsin ki!

Gördüğüm, keşfettiğim herşey beni yaralıyor.

İyiliksever birisi insanların mutsuzluk ve acılarını kendisinde acı veren duygulara yol açtığı için gidermeye çalışır.

Kendimden başka hiçbir şey zarar veremez bana. Maruz kaldığım acı, kendi yanımda taşıdığım acıdır ve kendi hatam dışında hiçbir şeyden gerçek acı çekmem.

Acı tanımamış olmak büyük bir acıdır.

Zaman, bütün yaraları iyileştirir.

Nazi kamplarından kurtulan Yahudilerin çoğunun neden vegan olduğunu biliyor musun? Çünkü onlar hayvan gibi davranılmanın ne demek olduğunu çok iyi biliyorlar.

Bir şeyin yokluğu size acı veriyorsa, varlığı sizi öldürebilir.

Hiçbir pişmanlık, iş işten geçtikten sonra duyulan pişmanlık kadar acı değildir.

Acı ve ümitsizlik, dedim, müthiş bir güç barındırır içinde.

Acıyla başlayan şeyler acıyla biterler.

Zevk ve acıyı, mutluluğu ve ıstırabı hissetme kabiliyetleri esas alındığında, insanlar ve hayvanlar arasında fark yoktur.

Acı hissetmemek duyguların kesintisi demektir; her coşku şeytanla pazarlıktır.

Zaman unutturmaz, uyuşturur.

Gerçek; susuz yenen bir portakaldır.

Acı, beni ikinci bir ten gibi sarmış. (Ölüler Böyle Sever)

Her hastanın yatak değiştirme tutkusuna kapıldığı bir hastanedir bu yaşam. Kimi soba karşısında çekmek ister acısını, kimi pencere kıyısında iyileşeceğini sanır. Bana gelince, hep bulunmadığım yerde rahat edeceğimi sanırım.