#acı

İnsanlar, doğal felaketlerden çok birbirlerinin ellerinden acı çektiler.

Eğer öfke varsa altında mutlaka acı da vardır.

Anadolu'nun ve bütün memleketimizin, bütün acı durumlarından bahsedilecek olsa sayısız ciltler dolar, yazan da okuyan da usanıp yorgun düşer, onlar yine tükenmez!

Huzur, tıpkı neşe gibi, biraz da ahmaklığın alameti. İdrak eksikliğinin, gözü kapalılığın... Yaşamda hep ters giden bir şeyler vardır, önemli şeyler. İnsanın sinesini sızlatan, derununu yaralayan şeyler. Sinesi sızlamayan adamın huzuru olur. Çirkinliklerden müteessir olmayanın. Kaybettiklerinin bilincinde olmayanın.

Ağrısı olan bağırır,sızısı olan inler.

Acılar insanı yumuşatabilir de.

Bir milletin yaşadığı acılar, edebiyatına ve sanatına şekil verir. Ortaya çıkan eserler de o acıların unutulmamasını sağlar.

Halk arasındaki yaygın inanışa göre insanlar genellikle kendilerine acı verecek kişileri cazip bulur.

Kan üzerine kan. Bu gezegenden yükselen kan kokusu herkesin burnuna doluyor olmalı.

Nasıl şu oldukça sıradan insan bana bu kadar acı çektirebilir ?

Biz insanız, bize insanlığın acılarına gülmek yakışmaz, insanlığın acılarına üzülmek yakışır.

Kanatları düşüyor gözlerimden meleklerin... Gözyaşı gibi, kayıp gidiyor kemiklerimin ucundan...

Sığınılacak bir nokta vardır elbet ama insanın katiline sığınması dünyanın en büyük ironisi bana göre. Canını acıtıyor ama dönüp dolaşıp yine de kendini onun kollarına bırakıp teselli buluyorsun.

Bir başkası gelse bileğimi kesse acır, ben gelsem tokadı indirsem suratıma, ölürüm.

İnsan acıdan kaçmak için mutluluğa koşarken aslında acıdan kaçarken mutluluktan da kaçtığının farkında değildir. Biri olmazsa diğerini bilemezdik.

Neden her aşk Bir kadının cenazesini kaldırır mutlaka.

Canımın acısıydın. Ben bir tek o canı unutmamak için her şeyi hatırlamıştım.

Ne tezatlı bir şey, ne tuhaf
Ne tuhaf acıyla hiç konuşamamak.

Kötülük gizemin, acı ise bilginin kaynağıdır.

Dostoyevski benim için bir şoktu. Onu anlamam 10 yılımı aldı. Acı bizi birleştiren şey. Acı her yerde ve hepimiz onunla yüzleşmeliyiz. Benim bütün filmlerim onun hakkında. Dostoyevski, aynı kitabı tekrar tekrar farklı karakterlerle ve farklı durumlarla yazmış. Ben de aynı filmi tekrar tekrar yapmaya çalışıyorum. Konuyu değiştirmek bana oportünizm gibi geliyor, sanki siyasi ya da finansal sebeplerden yapılıyormuş gibi.

Bu ülkeye ve bu hayata dair hiçbir şeyin, hiçbir zaman benim dilediğim gibi olmayacağını biliyor, artık bundan acı duymuyorum.

Acıya dayanıyoruz. Suçluluğun cezalandırılmasıyla ilgili bilinçsiz ihtiyacımızı kesinlikle karşılar. Kendimizi mutsuz ve çürük hissediyoruz. Bu soru daha sonra ortaya çıkıyor, Ama ne kadar sürecek?

Aşkın efendiliği iyi değildir, çünkü ona inanan kişi ne denli çok inanç beslerse o denli ağır ve acılı anlar yaşamak zorunda kalır.

Mutlu günleri anmak acılı günlerde, inan ki acıların en büyüğüdür.