Yeni başlangıçlar genellikle acı veren sonlar kılığındadır.

Çok mutsuz sonların birinci şartı çok mutlu başlangıçlardır.

Alfa ve Omega, birinci ve sonuncu, başlangıç ve son Ben’im.

Yollarımız burada ayrılıyor, Artık birbirimize iki yabancıyız. Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa, Her şeyi evet her şeyi unutmalıyız. Her kaderin tesellisi bulunur, üzülme, İnsan ne kadar sevse unutabilir. Mevsimler, gelir geçer, yıllar geçer… Sen de unutursun bir gün gelir.

Zavallı köylü çocuğu! Sen, iki üvey ananın yavrususun. Biri demin seni döven anandır, öbürü de seni her gün döven, doğduğundan beri döven yurdundur. İkisinin acısı arasında, böyle kavrulup gitmişsin.

Bu son değil. Hatta sonun başlangıcı bile değil, sadece başlangıcın sonu.

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Hepimizin çekecek çilesi vardır.

Ne acılar bekliyor daha pusuda mutluluk umuduyla yaşayan zavallı insanları.

Hepimizin hayatında birer yörünge vardır. Bir şeyleri değiştirmek istiyorsak eğer ilk önce yörüngemizi değiştirerek başlamalıyız.

Allah bana bugünleri de gösterdi!

Üzülmeyin, dünyaya acı çekmek için gelmedik mi?

Ne kadar korkunç doğruyu bilmek, Elinden hiçbir şey gelmezken!

Olmak ya da olmamak, işte bütün mesele bu. Katlanmak mı iyi zalim kaderin oklarına, yumruklarına, yoksa çılgın denizlere karşı gelip bir son vermek mi? Ölmek uyumak hepsi bu kadar, yalnızca uyumakla bitebilir bütün acıları yüreğin ve çektiği bütün kahırları bedenin...

Ağlama anne benim için. Ben de herkes kadar aldım acılardan.

Doğarken ağlatırsın kader yazdıran dünya. Bir defa gülmek için candan bezdiren dünya.

Yazgı gaddardır, insanlar ise acınası.

Her şeyin bir yerde sonu vardır ve karanlığın yalnızlığı birisine aittir.

Herkes mutlu bir son ister, ama bu hikâyeyi nerede kestiğinize bağlı.

Hep acıyla doğarız, bizimle büyür, zamanla alışırız; kol bacak sahibi olmak kadar olağanlaşır acı çekmek.