Sessizce bir türkü söylüyoruz içimizde bir yaraya bakarak.

İnsanın yüreğinde gerçekten derin bir yara açıldığında söyleyecek tek sözcük bile gelmiyor aklına.

İnsanın yüreğinde gerçekten derin bir yara açıldığında söyleyecek tek söz bile gelmiyor aklına.

Onun içi rahat etsin diye senin kalbin mi kırılacak?

Kadınların açtığı yarayı tedavi etmenin yolu yok gibidir.

Kadınlar sadisttir, onlara yükleyeceğimiz acılarla bizlere eziyet ederler.

Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.

Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu.

Yara sıcakken acımaz, hemşireceğim. Hele bir kere soğumaya başlasın. Sen bak, seyret o kızcağız nasıl yanıp yakılacak?

Sen, kurşunla vurulanları hiç işitmedin mi, be hemşireceğim? Bazıları, vurulduklarının fakında bile olamazlar, üç beş adım koşarlar, kaçıp kurtuluyoruz sanırlar.

Aynı dilde konuşamayacağımızı fark edince, aynı dilde susmayı seçtik.

Suçluyu bulmak hiçbir yarayı hafifletmiyor.

Bütün hayatım boyunca sessizlikte acı çekmeyi öğrendim.

Bazı insanlar yaralarını saklamaya çalışır, bazıları da göstermeye meraklıdır.

Benim için yazar olmak demek, içimizde taşıdığımız, en fazla taşıdığımızı biraz bildiğimiz gizli yaralarımızın üzerinde durmak, onları sabırla keşfetmek, tanımak, iyice ortaya çıkarmak ve bu yaraları ve acıları yazımızın ve kimliğimizin bilinçle sahiplendiğimiz bir parçası haline getirmektir.

Neden ben?" diye sordum Tanrıya. Bir şey söylemedi.

Aşk da tedavisi olmayan bir hastalıktır. Aşk, karşılıklı bir işkencedir.

Hafif acılar konuşabilir ama derin acılar dilsizdir.

Sevgi yalnızca istemde bulunulduğu zaman acıyı getirir.

Kim bilir? Belki de yaralarımıza üflerken öğrendik ıslık çalmayı...