Büyük edebiyat, iyi edebiyat, büyük romancılar tıpkı sevdiğimiz insanlar, dostlarımız gibi hayatın en karanlık, umutsuz ve sarsıcı anlarında, aklımızın, kalbimizin ve ruhumuzun yetmediği anlarda bize şunu söyler; 'Yalnız değilsin ve bütün bunlar geçer.' Büyük edebiyat, insan için hayatın karşısındaki bütün zayıflıklarına, bütün saldırılarına karşı ayakta kalabilme, güçlü olabilme imkanları açar. Durduk yerde bizim bir yalana, bir kurmacaya bu kadar inanmamızın başka türlü izahı olamaz.

En korkulu anlarında bile ümidini kırma, unutma ki iliklerin en lezzetlisi en sert kemikte bulunur.

Bir insan kaç kez dibe vurup da yaşamayı sürdürebilir?

Dayan ve üstele; bu acı, adım adım, senin iyiliğine dönüşecek.

Vaz geçme
Çünkü arkadaşların var
Vaz geçme
Henüz yenilmiş değilsin
Vaz geçme
İyileştireceğini biliyorum.

Hayal kurmadan kış geçirmeye yokuz

Bir gün herkes, intihar edemiyor olmanın, intihar etmekten çok daha zor bir şey olduğunu anlayacak.

Umut, çelikleşmiş hayatın gülen yüzüdür.

Dayan ve üstele; bu acı, adım adım, senin iyiliğine dönüşecek.

Bir zorlukla karşılaştığında sabret. Çünkü hiçbir güçlük yoktur ki arkasından kolaylık gelmesin.

En fazla hasar görmüş, parçalanmış bir kalpte bile yeşermeyi bekleyen bir umut vardır daima.

İnsan zihni çok fazla gerçeğe dayanabilir, ancak çok fazla aralıksız kasvetli olamaz.

Bir yerde yaşam varsa orada umut da vardır.

Yaşam varken umut vardır.

Öldürseydi acı, şimdiye ölmüş olurdum.

Asla vazgeçme, yarını göreceksin.

Mademki daha ölmedik, çabalayacağız.

Yanlışlıklar denizine gömüldüğü halde, umutla bekleyebilen insan ne talihlidir.

Siz bilmiyor olabilirsiniz ama çaresizliğin öte ucunda, insanın neredeyse mutlu olduğu bembeyaz bir açıklık vardır.

Bugün zor olacak. Yarın daha zor olacak. Yarından sonraki gün ise güzel olacak.