Acıya Kurşun Geçmez.

Bu hayatta doğru düzgün yaşamanın yolu, zevkin de acının da nimetlerinden yararlanmaktan geçer.

Hayatta insanın başına gelebilecek en iyi şey acıya alışıyor olmasıydı.

İnsana ölüm kadar acı da gereklidir.

Omzunda kendi tabutunu taşıyan adamlar birazcık kamburdurlar.

Acılar öylesine üst üste gelmişti ki, neredeyse onlara alışmıştı.

Bu rüzgâra dayanabilmek için bir kaya mı olmalıyım? Bu tuğlalar, bir bina yapmak için varlar... Bu dalgalarsa kumdan adalarımı yıkmak için çağlar...

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Hayata ‘evet’ deme aynı zamanda acıya, işkenceye, eksikliklere, açlıklara, ölüme de ‘evet’ demektir.

Eğer etrafımızda bir takım insanlar acı çekiyorlarsa ve sen gamsız yaşıyorsan buna yaşamak denmez.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi sevgili.

Hayatta hiçbir şey olgun bir erkeğin ağlaması kadar yürek paralayıcı değildir.

Aşkı tarif gerekirse sana, anlatayım;
Aşk ne biliyor musun?
Benim sana yaşadığım,
Senin durmadan üstüne bastığın.

Ancak acıya verdiğim değer kadar değer veriyorum hayata, onsuz edebilirim. Ama namus, benden çocuklarıma kalacağı için, yalnız onu savunacağım ben.

Hiçbir şeyi riske atmayan, hiçbir şey yapmayan, hiçbir şeye sahip olmayan, hiçbir şey değildir. Acıdan ve kederden kaçabilir ama öğrenemez, değişimi hissedemez, büyüyemez veya yaşayamaz.

İnsana ölüm kadar acı da gereklidir.

Acı insanı olgunlaştırıyor.

Eğer birisi gerçekten yaşamak isterse çalışmak ve cesaret etmesi gerek.

Öğrendikten, sevdikten sonra daha çok acı çekeceksiniz.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.