Yalnız olmasam da kendimle başbaşayım..

Evde insan işte insan, arabayı insanlar yalnız kalmak için kullanır oldu.

Karakter sahibi insanlar Daima itilir, dışlanır ve yalnızlığa mahkum edilirler...

Derin karakterler, kendilerini topluma teslim etmezler, yalnızlıklarından ödün vermezler...

Kendine özgü bir tarz oluşturan kişi, diğerleri tarafında anlaşılmaz ve kendine yoldaş bulamaz.

İnsan kendi içindeki sessiz gürültüyü bastırmak için kalabalığa karışır.

Neden böyle sessiz olduk? Neden herkes hep böyle kendi dünyasına çekiliyor?

Yalnızlık... Onların inandığı gibi inanmıyorum, onların yaşadığı gibi yaşamıyorum, onların sevdiği gibi sevmiyorum... Onların öldüğü gibi öleceğim.

Hepimiz, bu denli çok birlikte olmamıza karşın, çok yalnızız.

İster ahlaki ister bilimsel olsun, ilerleme tipik olarak ortodoks düşüncelerden uzaklaşan ve kalabalıklardan kopan bireyden gelir.

Yalnız kalamamak ne büyük bir talihsizlik. Sürekli kalabalık içinde kalmak ne büyük bir acı, Kendine zaman ayıramamak ne üzücü, Başkası olmak, ne kadar kötü?

İnsan sürüsünden nefret ediyorum ve uzak duruyorum.

Kalabalık içinde yaşamak zorunda kalabilirsin ama onun gibi yaşamak zorunda değilsin.

Dünyada en güçlü insan en yalnız durandır.

Demek ki artık kendimiz olmaktan çıktığımız noktada taklit edilebilir olmaya başlıyoruz.

İnsan halk için değil, kendi için yaşamalıdır.

Sorarlarsa, 'Ne iş yaptın bu dünyada?' diye, rahatça verebilirim yanıtını: Yalnız kaldım. Kalabildim! Altı milyar insanın arasında doğdum. Ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından...

Ne tuhaf bir dünya. Kimsenin işine karışmıyorum. Kimseyi incitmiyorum ve Her an kendimleyim, Böyle olunca herkes beni kurcalıyor..

İnsan kendiyle yalnızdır. Başkalarıyla birlikteyken çoğu kişi kendiyle de değildir. Her ikisinden de sıyrılıp, çıkmak gerekir.

O, odasında tek başına oturuyor, çok hafif olduğu için onu unutan kalabalıktan ayrı.