Yalnız olmasam da kendimle başbaşayım..

Her insan yalnızdır.

Yalnızlık sürgün edildiğinde insan kendine daha fazla yaklaşabilir miydi, yoksa aksine kendinden uzaklaşır mıydı? Bireylik kalabalıklar arasında çoğalır mıydı, silinip gider miydi?

Bu insanlar dünyada nasıl yaşamak lazımsa öyle yaşıyorlar, vazifelerini yapıyorlar, hayata bir şey ilave ediyorlardı. Ben neydim? Ruhum, bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu? Şu ağaçlar, onların dallarını ve eteklerini örten karlar, şu ahşap bina, şu gramofon, şu göl ve üzerindeki buz tabakası ve nihayet bu çeşit çeşit insanlar hayatın kendilerine verdiği bir işi yapmakla meşguldüler. Her hareketlerinin bir manası vardı, ilk bakışta göze görünmeyen bir manası. Ben ise, dingilden fırlayarak, boşta yuvarlanan bir araba tekerleği gibi sallanıyor ve bu halimden kendime imtiyazlar çıkarmaya çalışıyordum. Muhakkak ki dünyanın en lüzumsuz adamıydım. Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu.

İnsanın, kendisinden başka kimsesi yoktur!

Yaşamak çok nadir rastlanan bir şeydir. Çoğu insan sadece var olur.

İnsan, bir kere tek başına kalmaya görsün! Nerede olsa tek başınadır. Meydan savaşında bile.

Kimse yok senin yanında.

Yalnız kalamamak ne büyük bir talihsizlik. Sürekli kalabalık içinde kalmak ne büyük bir acı, Kendine zaman ayıramamak ne üzücü, Başkası olmak, ne kadar kötü?

İnsanın insan olabilmesi için diğer insanlardan kurtulması gerekmektedir.

Daha yalnız olunabilirdi, yalnız olunmasaydı.

Her insan kendiyle kuşatılmıştır.

Kendin olmak, başkalarına ait zamanlarda, sürüklenmemek için odandan dışarıya çıkmaman gerekir. Çıktığın andan itibaren sen yoksundur artık.

Sınırı yok bu hiçlik mertebesinin. Tarifi yok dünyadaki sahipsizliğimin.

Görünmez şeyler, yalnız kalacak olan şeylerdir.

İnsan uçsuz bucaksız kentte yalnız kalır, milyonlarca başka yalnızla yapayalnız.

Özgür olmak çoğu zaman yalnız olmaktır.

Eğer hayatın anlamı olsaydı, onda anlam aranmazdı.

Kimseyle yaşlanmak istemiyorum, kendimle bile.

Istırap insan ortaklığın içinden atıldığında başlar ve onda denenen tekil hiçbir işlem bu ıstırabı dindiremez artık, huzurlu da huzursuz da olsa varoluş tek taraflı bir süreç değildir çünkü.