İnsan da dahil eşyaya duyulan sevgi kelimeyledir. Onunla başlar, “birden sevdim” deriz ya da “çok seviyor” deriz. Bakın kelimesiz anlıyamıyoruz bu sevgiyi ve bu sevgi, kelimeleri hangi terkip içinde kullanırsak kullanalım, yüksekliği kelimenin yüksekliği kadardır; ve “sevgi öldü”, “artık sevmiyor” dediğimizde, sevgi kelimeyle çeker gider.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

İnsanın dünyası anlamlar evrenidir. Bu dünya, belirsizliklere, çelişkilere, çılgınlıklara veya şaşkınlıklara katlanabilir, fakat anlamsızlığa asla.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

İnsani şahsiyetin, varoluş değerinin yükseltilmesi her felsefenin nihai hedefidir.

Bir insan ne zaman ölü sayılır?

Hiçbir şey olmamak ve hiçbir şeyi sevmemek, aynı şeylerdir.

Görmüyor muyuz; bocalıyor insan, aranıyor, hep yer değiştiriyor, yükünü atmak ister gibi..

İnsan sevgi karşısında da ölüm karşısında olduğu gibi yalnızdır.

İnsan tarihsel bir hayvandır.

İnsan olmak, dünyada en büyük şeydir.

Birdik, tektik, insandık, sadece insan… Şimdi de öyleyiz… Sadece insan.

Niye ki bu bitmek bilmez yaratılış, Yok olacaksa bir gün her yaratılmış!

Varoluşun konusu ve amacı insan türüdür demek saçmadır.

Doğru, yaşamayı seviyoruz; ona alışmış olduğumuzdan değil ama sevmeye alışmış olduğumuzdan.

Sevmeden yaşamak yaşamak değildir. Az sevmek ise sürüklenmektir.

İnsan, kendi varlığını çözmesi gereken bir problem olan tek hayvandır.

Yaşamın belli bir anlamı varsa, demek ki biz hepimiz dikiş tutturamamış insanlarız.

İnsan olan ölümsüzdür!

Eğer bir gün biri çıkıp da evrenin hangi nedenle ve niçin burada var olduğunu keşfederse, Evrenin birdenbire yok olacağını ve yerini çok daha garip ve anlaşılmaz bir şeyin alacağını öne süren bir kuram vardır. ----- Bir başka kuramsa bunun zaten gerçekleştiğini ileri sürer