İnsan Felsefesi

Her türlü insani düşünselliğin en önemli konusu, İnsanı kendi ayakları üzerinde duran, özgür kişilik olarak kabul etmektir.

İnsan doğasının özelliği, kendi içinde başlangıçta var olan çelişkiyi çözmektir.

İnsan ancak layık olana karşı iyi davranır, saygı gösterir.

Karşılığında sevgi uyandırmadan seviyorsanız, yani sevgi olarak sevginiz karşılıklı sevgi yaratmıyorsa; seven bir kişi olarak dışavurumunuzla kendinizi sevilen bir kişi yapamıyorsanız, sevginiz güçsüzdür, bu bir talihsizliktir.

Eğer sevgi üretmiyorsa yüreğiniz, başarılı bir üretici değilsiniz...

İnsanlar, hoşlarına gitmeyen her şeyi anlamaya çalışmaktansa yok etme yoluna gitselerdi var olamazlardı.

Kan ve kemik tüm insanlarda bulunur; farklı olan yürek ve niyettir.

Örümcek, işini dokumacıya benzer şekilde gördüğü gibi, arı da peteğini yapmada pek çok mimarı utandırır. Ne var ki, en kötü mimarı en iyi arıdan ayıran şey, mimarın, yapısını gerçekte kurmadan önce, onu hayalinde kurabilmesidir.

Karşılığında sevgi uyandırmadan seviyorsanız, yani sevgi olarak sevginiz karşılıklı sevgi yaratmıyorsa; seven bir kişi olarak dışavurumunuzla kendinizi sevilen bir kişi yapamıyorsanız, sevginiz güçsüzdür, bu bir talihsizliktir.

İnsan gelişmesinin alanı zamandır.

Eğer sevgi üretmiyorsa yüreğiniz, başarılı bir üretici değilsiniz...

İnsanın doğası bozuk değildir; bunun tersini iddia eden bir ahlak insan için değildir.

Evrenin oluşumundaki amacın insanın mutluluğu olduğu doğru değildir.

Varoluşun konusu ve amacı insan türüdür demek saçmadır.

Ne Allah insan için yapılmıştır ne insan Allah için.

İnsan ne sofu doğar ne dinci.

İnsanın yaratıldığı böyle yamuk odundan düzgün hiçbir şey yapılamaz.

İnsanın o veya bu dile sokulmadan, o veya bu ırka mensup olmadan, o veya bu kültüre dahil olmadan önce rasyonel ve ahlaki bir varlık olduğu esas ilkesini terk etmeyelim.

İnsan ne diline ne de ırkına aittir: İnsan sadece kendine aittir, çünkü o özgür bir varlıktır, ahlaki bir varlıktır.

İnsan canı sıkılabilen tek hayvandır.

İnsan zekayla ödüllendirilmiştir. O, kendi kendini bilen bir yaşamdır; kendisinin, diğer insanların, geçmişinin ve gelecekte onu bekleyen olasılıkların farkındadır.

İnsan yaratma süreci içinde kendini dünya ile bütünleştirir. Tam çözüm, insanlar arası birlikteki başarıda, bir başka insanla sevgi içinde kaynaşmada yatmaktadır.

Kendi payıma, naçizane oturduğum koltuktan, ben de sık sık ikiye ayırırım insanları: Farkında olanlar ve olmayanlar.