En geniş biçimde ele alınan felsefe, değer açısından varoluşun eleştirel incelemesidir.

Bir insan ne zaman ölü sayılır?

İnsan tarihsel bir hayvandır.

İnsan olmak, dünyada en büyük şeydir.

Birdik, tektik, insandık, sadece insan… Şimdi de öyleyiz… Sadece insan.

Varoluşun konusu ve amacı insan türüdür demek saçmadır.

Kâinat içinde her zerre bir alem olduğu gibi, insanlıkta da her insan bir kâinattır.

Hiç kimse önemsiz değildir.

İnsan, kendi varlığını çözmesi gereken bir problem olan tek hayvandır.

Sevgi, insanın var oluş sorununun yanıtıdır.

Her insan kendi varlığının tacıdır. Dünyaya bu şekilde katılıyor.

Dünyada "güzel" hiç birşey, boş insanların keyfine ve zevkine göre yapılmadı, yapılmayacak...Bunu bilelim rahat edelim.

Diyorum ki; her şeye rağmen insan mühimdir.

İnsanın gelişmesi, Tanrı'yı içinden çıkarıp yerine aklı koymasıdır.

Yaşamak ise ancak serüven olduğu zaman yaşamaya değerdir.

Nietzsche, ilerleme’ye ve dolayısıyla insan’a inanmıyor. Tekellerin egemenlik kurmaya başladığı bir dönemde yaşıyor; tekellerin bireyleri sürüye çevirmeye başladığını görüyor. Bu görgü ve hastalıklı bir yapıyla, tekellere cephe almak yerine sürüye dönüşen kütlelere cephe almaya kalkıyor, sıradan insandan tiksinmeye başlıyor.

İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Bir defa, insanları tanıyabilmek için onları sınarsınız. İkincisi, başka insanları incelemek için çaba harcanmaz. Bütün insanlar, gerek ruh, gerek fizik açısından, birbirlerine benzerler; hepimizin beyni, dalağı, yüreği, akciğerleri aynı biçimde yapılmıştır. Manevi değerler ise herkeste aynıdır; küçük farkların önemi yoktur. Bir insanı tanımak, diğerini de tanımak anlamına gelir. İnsanlar aynı ormandaki ağaçlar gibidirler; hiçbir botanik bilgini, tek tek akkavağı incelemeye kalkmaz.

Soyluluk, insanın nereden geldiğine değil, insanın nereye doğru gittiğine bağlıdır.