Ve İnsanlar her şeyi yapmayanlardan, her şeyi yapamayacak olanlardan bile her şeyi bekleyerek yaşıyorlar.

Şunu unutmamak gerekir ki, yaşamda çoğu zaman bir durumun, bir olayın, bir eylemin karşısında değil, bir insanın karşısında bulunuruz. Ve önemli olan da bunu bilmektir.

Her şey önemlidir, ama önem dereceleri vardır.

Hayatta hiçbir şey insan hayatı kadar değerli değildir.

İnsan, işine, işsiz kalıncaya kadar küfreder.

Sinekler neyse yaramaz oğlanlara, biz de oyuz tanrılara. Öldürüyorlar bizi zevkleri için.

İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Hayatta yalnız kalmanın esas olduğunu hala kabul edemiyor musunuz?

İnsani şahsiyetin, varoluş değerinin yükseltilmesi her felsefenin nihai hedefidir.

İnsanın en büyük sanatı zamandır.

İnsanı yaralayan tek şey gerçektir.

İnsanın kendi canı öyle tatlıdır ki, bal bile onun yanında çok tuzlu kalır! (Büyünün Gözleri; 2000, Perde II, Sahne III, p. 52)

Ben insanların tümünün yaralı ve hasta olduklarını inanıyorum. Sanatımın kaynağı da bu her insanda gördüğüm zavallılıkla, delilikle ilgilidir.

Ümit, uyanık insanın rüyasıdır.

Her insanın hayatının, kendi sırlarını ve dramalarını içeren incelemeye değer olduğuna inanıyorum.

Hayat yaşamaya değer.

İnsanın kendisine önem verilmesi en büyük ihtiyacıdır.

İnsana ait düşüncelerin doğruluğu karşısında insan hayatının değeri nedir ki?

İnsan hayatın zorunlulukları, ümitsizlikleri, yorum kabul etmez müthiş gerçekleri içinde düşkün, ağlamaklı, çaresiz kaldığı zamanlarda dünyayı, ömrü anlayacak kadar kültürü,muhakeme gücü varsa her şeyi küçümseyen bir gözle görmeye çare arayan bir filozof kesilir.

Kâinat içinde her zerre bir alem olduğu gibi, insanlıkta da her insan bir kâinattır.