Güven ve irade, ne yazık, pratikten ve dıştan geliyor.

Dışarıda ezildikçe içerde zulüm kesilirler.

Sular hep aktı geçti, kurudu vakti geçti, Nice han nice sultan tahtı bıraktı geçti, Dünya bir penceredir, her gelen baktı geçti...

Acı duymak gülmekten iyidir, zira acı insanın yüreğini arıtır. İnsanları diri diri gömercesine kilitleyip çevrelerinde duvarlar örenin ne olduğu bilinmez ama yine de bir takım duvarların, tel örgülerin, demir parmaklıkların varlığı hissedilir. Bütün bunlar bir kuruntu, bir hayal midir? Sanmıyorum.

Küçük bir teneke kutu içinde dolaşmak, insanı ve mekanın atmosferini daha önce hiç yaşamadığım şekilde izole ediyor.

Ben sağı solu belli olmayan, içine kapanık biriyim ve artık tüm yaşama arzumu tükettim.

Aşık olan bir insanın ruhu, kapalı kalmış hasta odasının kokusunu taşır - bu odanın havası, bayatlamış nefes kokusuyla doludur.

O denli yaraladılar ki beni, kitaplara sığındım, içime kapandım.

İnsanın yapayanlız kalması ürkütücü bir şeydi.

Yalnızlık başkalarından uzak yaşamak değildir, söylediğin şeylerin başkalarına uzak, anlamsız, anlaşılmaz gelmesidir.

Gerçek hayat bağlantıları kurmak yerine temelde sadece kendi evrenlerinde yaşıyorlardı.

Deli, aklını yitirmiş insan değildir. Deli, aklından başka her şeyini yitirmiş insandır.

Ticaret engelleri izolasyonu oluşturur; tecrit, nefrete, savaşa duyulan nefret ve istilaya savaş veriyor.

Üşüyorum ve yapayalnızım. Bir hapishane hücresinde bu kadar mutsuz olunur ancak.

Hep içeride yaşadım. Hayata hiç dokunmadım.

İnsanlar duvarları sever pencereleri değil; çünkü duvar sana bir şey göstermez. İstediğin şekilde boyar, ona inanırsın. Ama pencereden istemesen de gerçeği görmek zorunda kalırsın.”

O, odasında tek başına oturuyor, çok hafif olduğu için onu unutan kalabalıktan ayrı.

Konuşamamak yalnızlık duygumu derinleştiriyor, beni içime döndürüyor.

Söylenecek bir söz yok, kendi derimin içinde yapayalnızım.

Bilme, tanıma beni. Merdivenleri üçer beşer çıkmanın sevinci yok içimde.