Öfkenin başlangıcı çılgınlık, sonu pişmanlıktır.

Gerçek düşmanlarımız cehalet, nefret, ihtiras, kıskançlık ve gurur gibi zihin halleridir. Sadece bunlar mutluluğumuzu yok edebilir. Özellikle de öfke ve nefret.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Zorluklara karşı kızmak, onu yenemeyeceğimizi anlamak demektir.

Üzülme çağımızın en büyük hastalığıdır.

Bütün koşullar bir araya gelip işler iyi gitmeye başlayınca, insanlar rahat duramaz, bunu bozmak için ellerinden geleni yaparlar. Çünkü mutlulukta acı bir şey vardır.

Öfkenin sonuçları nedenlerinden çok daha üzücüdür.

İnsan mutluluğu göremiyor. Kendimizi daima olduğumuzdan daha bedbaht sanıyoruz.

Çiçekler her zaman insanları daha iyi, daha mutlu ve daha yardımsever yapar.

Örnek insanlar yumuşak huyludur ve öfkeden kaçınır.

Hayatta olduğun için bile mutlu ol. Öfkeli ol, öleceksin.

İnsanın kızması, başkalarının hatalarının intikamını kendinden alması demektir.

Kızgınlık geçici bir deliliktir. Bu nedenle duygularınıza sahip çıkın. Yoksa onlar size sahip olurlar.

Mutluyken söz, üzgünsen cevap, öfkeliysen karar verme.

Öfke, her şerrin anahtarıdır.

Barışın beş düşmanı içimizdedir, — açgözlülük, hırs, haset, öfke ve kibir. Bunlar ortadan kaldırılsaydı sarsılmaz bir sürekli barış içinde mutlu olurduk.

Herkes kızabilir, bu kolaydır. Ancak doğru insana, doğru ölçüde, doğru zamanda, doğru nedenle ve doğru şekilde kızmak, işte bu kolay değildir.

Her zaman bulunduğumuz yerde değil başka yerde pek mesut olacağımızı sanıyorduk.

Öfkeyle başlayan her şey, utançla biter.

Öfke, kızgınlık ve asabiyet aşılması zor şeylerdir; çünkü egonuzun iyi hissetmesine sebep olurlar.