Ancak aptallar mutlu oldukları için sevinirler!

Yerini vaktinde terk etmeyi bilmek, gerçek olgunluktur.

Gerçek düşmanlarımız cehalet, nefret, ihtiras, kıskançlık ve gurur gibi zihin halleridir. Sadece bunlar mutluluğumuzu yok edebilir. Özellikle de öfke ve nefret.

Huzur sabitlikte, heyecan değişimde, mutluluk küçüklükte, büyüklük aşkta vardır.

Haz içinde kalmak değil genel bir tatmin içinde olmak önemlidir.

İnsan mutluluğun olduğunu bildiği zaman ağlar. Ona inanılmadığı zaman artık ağlamaz.

Mizah, neredeyse her zaman makyaj yapmış öfkedir sanırım.

Her şeyde mantık rehberiniz olsun.

Azla yetinmek bütün bilgeliklerin hocasıdır ve bizim için en güzel düşünceleri yaratır.

Ağlamak, öfke, delice nefret, doruklarda aşk, doyumsuz sevinç, kahreden keder, kısaca hayat ve nefesindir.

İç dünyası zengin olan bir kişi yazgıdan çok şey beklemez.

En büyük bilgelik şu andan zevk almayı hayatın en büyük amacı kılmaktır, çünkü tek gerçek budur, başka her şey düşünce oyunudur.

Bulabildiğin en asil insanla ilişki kur; en iyi kitapları oku; güçlü ile yaşa; ama yalnız başına mutlu olmayı öğren.

Halk uzman olacak kadar iyi bilmese de aralarında karar verecek kadar bilir.

Tasanın etrafında gezgin olmuş insanlar. Kısacık molalarda tanıdılar mutluluk denen kelimeyi.

Sevinç şeylerin içinde değildir; içimizdedir.

Eğer insanları önyargılarından kurtaracak bir şey yapabilirsem, kendimi ölümlülerin en mutlusu sayarım. Önyargı dediğim, bazı şeyleri bilmemek değil, kendini bilmemektir.

Öfke ile geçirdiğiniz her dakika mutluluğunuzdan çalınmış 60 saniyedir.

Olgun insan mutluluğun temelinin kendi içinde olduğunu bilir.

Bilge, kendi mutluluğunun ustasıdır.