İstanbul bugün yorgun, Üzgün ve yaşlanmış, biraz kilo almış, Ağlamış yine, rimelleri akıyor.

İnsan özü karanlık bir deniz; fazla açılmaya gelmez.

Narkoz verilmiş gibi bir durgunluk...

Endişe, kendi iç sesimizi duymamızı engelleyen radyodaki parazit gibidir.

Serçeler gibidir insanlar, ilelebet uçmaz düşer.

Anlaşılan çocuklarla fincan takımları arasında pek fark yoktu. Kırıla kırıla bir tek kaldıkları gibi işe yaramaz oluyorlar, bir köşeye atılıyorlardı.

Yerde olan birini yere deviremezsin.

Bir zincirin değeri, en zayıf halkasının değeri kadardır.

Güçlerini ve güzelliklerini onlara bağışlıyorum, ben kendi kırılganlığımdan ve zayıflığımdan hoşnudum.

Zayıf biri karar vermeden önce şüphe duyar. Güçlü biri ise karar verdikten sonra.

İçimde bir şeyler patlıyordu sanki. Kafamdaki düşünceler bir cam sürahinin parçaları gibi kırılıp dört yana savrulmuştu.

Karanlığı yudumladım, yutkundum ve içinde boğuldum.

Dehşet içindeydim. İçimde bir şey kırıldı.

Artık kafesini kendi içinde taşıyordu.

Zayıf olduğumuz için düşmanlarımızdan nefret eder ve ondan intikam almayı düşünürüz. Tembel olduğumuz için sakinleşir ve intikam almaktan vazgeçeriz.

Bazı insanlar vardır, bedenlerine aldıkları darbe ne kadar küçük olursa olsun, tamamen sarsılırlar, normal yaşama dönemezler bir daha.

İnsan bazen en çok kendinden yorulur.

Hasta bir ot hızla büyür.

Hayatımdaki her şeyi çalımladım, alkol hariç.

Sallanan bir binanın yıkılması için zelzeleye lüzum yoktur.