Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

Akşama doğru azalırsa yağmur, Kızkulesi ve Adalar, Ah… Burada olsan, çok güzel hâlâ, İstanbul’da sonbahar.

Kayıp bir bavul gibiyim, havaalanında, Ya da boş bir yüzme havuzu, sonbaharda.

Külle bezenip, gülle kandırıldı tüm hayâllerim.

Geçip gitti günüm! Hiç kimsenin konuğu da değilim. Beni bekleyen bir gece var Uzun mu uzun Ama ben çok yorgunum.

Dünyada bütün şehirler ölüme mahkumdur, fakat İstanbul, insanlar var oldukça yaşayacaktır.

Cehennem, Londra gibi bir şehir.

Yağmur bile marazi bir küskünlükle yağıyordu şehrin üstüne...

Kendimi tıpkı gövdesini zorlukla taşıyan uzun ama kırılgan bir ayçiçeği sapı gibi hissediyordum.

Gittikçe yakınlaşır kıyıyı seyreden zambakların kokusu, zamansız ağaran beton evlerin tahta balkonlarından.

Sizi de öksüz bırakırlar bu kentte, Bu kentte boynu bükük kalırsınız.

Yorgunum ölüler kentine ayak bastığım günden beri.

Göklerde, umutsuzluklarla sızlanan soluklar vardır. Gece, loşluğunun içinde kefenler getirerek ta yükseklerden iner.

Benimse yüreğim, Koltuk altına sıkıştırılmış, Yenik bir tavla maçı ertesiydi.

Galiba yoruldum. Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar. Kendimi her kaybettiğimde, Seni de kaybediyor olmaktan yoruldum.

Saatimizin sessizce ölümü, gerçeklikten daha kederli bir kehanet olabilir.

Başka türlüsünü yorgunum anlatmaya

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Hüzün geldi baş köşeye kuruldu. Yoruldu yüreğim yoruldu.

Kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun.