İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

İncittiği insandan nefret etmek, insan doğasının bir parçasıdır.

Savaşlar bize, düşmanlarımızı sevmeyi değil, müttefiklerimizden nefret etmeyi öğretir.

Suçluluk, belli belirsiz bir huzursuzluk ya da şüpheden farklıydı, ne de olsa yaşanmışlıklara dayanırdı.

Her maske bir şeyler söyler; Nefretler, sevgiler...

Bazılarının suç uydurma suçu vardır, bir suç denizinde böylece suçluluğunu görmezden gelebilir çünkü o.

İnsanları sevmeye ikna etmektense nefret etmeye ikna etmek daha kolay.

Sevgi ve nefret birbirinden ayrılamaz; çünkü yalnızca nefret etmeyi bilenler sevmeyi bilir.

İncittiği insandan nefret etmek, insan doğasının bir parçasıdır.

Kapanmayan tek yara vicdan yarasıdır.

Hiçbir şey insan kalbindeki vicdandan daha korkunç bir şahit veya daha dehşet verici bir suçlayıcı olamaz.

Vicdan, hareketlerimizin hemcinslerimiz ve dolayısıyla kendimiz üzerinde tesir yapabileceği şuurudur. Vicdan azabı ise hareketlerimizin, muhitimizin kin ve nefretini üzerimize çekebileceğini düşünerek hissettiğimiz korkudur.

Vicdan ile korkaklık aslında tümüyle aynı şeylerdir, vicdan daha ticari bir isimdir, hepsi bu.

En iç, en içten, en içteki sesine bile aykırı düşebilir mi kişi? Düşer...

Nefret dolu, kinci kimselere kızmamalıyız. Onlar adına üzülmeliyiz. Onlar bize zarar veremezler. Onlar Allah'ın dinine zarar veremezler. Yalnızca kendilerine zarar verirler.

Vur dediler… Durdu!.. Namlusunu indirdi yere... Nefret kalbini yakıyordu... Döndü, baktı “Vur” diyenlere, gözünde şimşek çakıyordu...

Vücudumuz, sadece bacaklar, kollar gibi uzuvlardan oluşsaydı, hayata tahammül etmek kolay olurdu. Ne yazık ki, içimizde vicdanı da barındırırız...

Yüreğin yarısında sevgi, öbür yarısında nefret...Buna yürek mi denir?

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Demek istemiyordum ki insan vasat derece en hassas bir vicdana malik olabilir. Bunun için deli olması icap etmez.