İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

Kapanmayan tek yara vicdan yarasıdır.

Vicdan, hareketlerimizin hemcinslerimiz ve dolayısıyla kendimiz üzerinde tesir yapabileceği şuurudur. Vicdan azabı ise hareketlerimizin, muhitimizin kin ve nefretini üzerimize çekebileceğini düşünerek hissettiğimiz korkudur.

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Hüzünlü bir vicdan insanı mikroptan daha hızlı öldürür.

Bu masumiyet beni ağırlaştırmaya başladı.

Izdırapların en büyüğü kendi kendini suçlu görme duygusudur.

Suçsuz insan kaygısız yaşar.

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Ne zaman hayattan zevk alacak olsan, bir başkasının hayatını yok ettiğin aklına gelecek.

Her insan, yapmadığı tüm iyiliklerden suçludur.

Akıllı olan her adam özür dileyenin bir suçu olduğuna inanır.

Vicdanım öyle ağır çekiyor ki bedenimi taşımakta zorlanıyorum.

Kul hakkıyla kesen dolarsa yağmur bekleme, Karnın doyar fakat, karabansa her gece.

Birbirlerini tanımayan, birbirlerinden şüphe eden kitlelerin bulunduğu yerde ne sulhüsalah yani barış, ne de onurlu bir eşitlik olur.

Kendimi hiçbir dönemde güvenli ve huzurlu hissetmedim.

Doğuda ölen her çocuğun, annenin çığlığını İrlandalı bir turistin yumruğu kadar duyurmayan Medyanın vicdanına tükürmek haktır.

Vicdanıma göre değilde cüzdanıma göre hareket etseydim şimdi farklı yerlerde olurdum.

Ne olurdu yani, birdene de insanlık moda olsa!

Tasvip etmediğimiz bu olayın şüphelelilerine, o görevlilere, hukukun öngördüğü cezanın ötesinde, bir ceza mı verelim. Yani İzmir Konak meydanına darağacı kuralım, polisleri darağacında asalım mı?