Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

Karşınızdakilerin “insan” olduğunu hiçbir zaman unutmayın!

Onu anlamak için o olmak gerekir.

Sözcüklerin gücünü anlamadan insanların gücünü anlayamazsınız.

Kendin dışında birini tanımak zordur.

Bir insan bir başkasının sözünü her zaman anlayabilir.

Bana kulak ver ki, sana ses verebileyim.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

Bazı sözler çok basit görünüyordu ama yaşamın bütün felaketlerini iceriyorlardı. Anlatmak ve anlamak, bunlar insanı özetleyen iki fiildi. Biri aksadı mı öteki hemen toplallıyordu.

Anlaşılamamanın üzüntüsünü duyacağımız yerde, bütün zihnimizle başkalarını anlamaya çalışsak, hayat ne kadar güzel olurdu.

Senin sessizliğini anlamayan, muhtemelen senin sözlerini de anlamaz.

Dinlemesini Bilen, Anlamayı Da Bilmeli.

İnsan kendinden bildiği şeyleri başkalarında kolayca tanıyabiliyor.

Beni ancak bir âmâ gördü, göremeden anladı neler hissettiğimi. Dertsize zevâl olmaz. Bana ancak dilsiz anlattı dili olanın dile getiremediklerini. Teşbihte kusur olmaz.

Karşımızdakilerin yayınlarını okumak utanç veriyor bize. Oysa bu duygunun tam tersini duymalıyız. Faşistler tarafından kandırılmış yoksul halkla karşı karşıya geldiğimizde sırf devrimci düşüncenin gerçekliğinden dem vuruyoruz ama onlara söylenen yalanlardan haberimiz yok.

Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada.

Bize yazdığımızı değil, yüreğimizi okuyacak insanlar lazım.