İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Kendin dışında birini tanımak zordur.

İnsan kendinden bildiği şeyleri başkalarında kolayca tanıyabiliyor.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Hayata tepeden bakarsan insanların sadece tepesini görürsün. Hayata daima insanlarla aynı mesafeden bak. O zaman onların hem yüzünü, hem kalbini görürsün.

Kimi cehennem alır eline, cennete çevirir. Kimisi cennet alır eline cehenneme çevirir.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

Bir insan gördükleri kadardır.

Başka birisinin başına geldiği sürece her şey eğlencelidir.

Bir insanı cevapları ile değil sorularıyla yargılayın.

Ben her aktörün mutlaka vizörden bakmayı denemesi, hatta bakmayı bilmesi gerektiğine inanıyorum. Biz aktörler; görünmeyi bu kadar seven insanlar olarak, görmeyi bilmeden işimizde başarılı olamayız.

İnsanım, insana dair hiçbir şey bana yabancı olamaz.

Ben hayata farklı bakıyorum. Ama bazı gelenekler maalesef değişemiyor, keşke biraz değişse. Haberlerde kurbanlık hayvanları görüp üzülüyorum. Hayvanlar ölümlerini adeta geri sayım gibi bekliyorlar. Keşke daha az hayvan öldürsek.

İlkel bir canlıyla karşılaşıldığında yakınlık, ilkel insanla karşılaşıldığında yabancılık duygusu gelişir.

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

Bir insanı tanımak demek, sana karşı aldığı konumu anlamak demektir.

Başkasının ıstırabını anlamak konusunda engel kendimizdir, gövdesi, böylelikle de kendisi azalmış felçliler ıstıraptan ölür mesela.

Her zaman seyirciyi düşünmeyi severim yönetirken. Çünkü ben seyirciyim.

Tüm sözcükler tükendiğinde, insan insanı anlamaya başlar.