Anlaşılamamanın üzüntüsünü duyacağımız yerde, bütün zihnimizle başkalarını anlamaya çalışsak, hayat ne kadar güzel olurdu.

Kızmak veya gücenebilmek için mutlaka biraz anlamak lazımdır.

İnsanları anlamak değil de onlara anlaşıldıklarını hissettirmek önemliyse, anlayanlar ve anlaşılanlar olarak bu çok taraflı bütünlüğün içinde tek taraflı her şey yok hükmündedir.

Empati dilsizlikten çıkmıştır. Dil geliştikçe empati azalır. Çünkü dil olunca anlamaya çalışmaz sorarsın.

Tüm sözcükler tükendiğinde, insan insanı anlamaya başlar.

Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu.

Aynı dilde konuşamayacağımızı fark edince, aynı dilde susmayı seçtik.

İnsan bir başkasının sesini ne kadar duyabilir içinde?

Bir insan bir başkasının sözünü her zaman anlayabilir.

Bana kulak ver ki, sana ses verebileyim.

Kulak, yüreğe giden bir caddedir.

Dinlemesini Bilen, Anlamayı Da Bilmeli.

Aramızdaki bağlantı zayıfsa, iletişimimiz sözlü kurşunlara dönüşür.

Anlamak, sevmenin olmazsa, olmaz kuralıdır.

Beni ancak bir âmâ gördü, göremeden anladı neler hissettiğimi. Dertsize zevâl olmaz. Bana ancak dilsiz anlattı dili olanın dile getiremediklerini. Teşbihte kusur olmaz.

Karşımızdakilerin yayınlarını okumak utanç veriyor bize. Oysa bu duygunun tam tersini duymalıyız. Faşistler tarafından kandırılmış yoksul halkla karşı karşıya geldiğimizde sırf devrimci düşüncenin gerçekliğinden dem vuruyoruz ama onlara söylenen yalanlardan haberimiz yok.

Sessiz değilsin. Büyük bir gürültünün içindesin, duymuyorlar.

Bize yazdığımızı değil, yüreğimizi okuyacak insanlar lazım.

Bir duygu, anlaşılmıyorsa, duygu değildir zaten.

Sustu. Konuşmak gereksizdi. Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı.