Ben huzur bulmak, güvende ve gözlerden uzak olmak için nereye olsa giderim.

Boşuna arama bulamayacaksın. Bulduklarında gizli bütün aradıkların...

Huzur arar fakat tabi ki bulamazlar, kendileri huzursuzluğun ta kendisidir çünkü.

Sonunda mutlu olabilmek için her zaman bulunduğunuz yerden başka bir yere mi gitmeye çalışıyorsunuz? Gerçek şu ki, tüm mutsuzluklar şimdiki zamanın inkarından kaynaklanır.

Ufak şeyleri dert etmediğiniz’ zaman yaşamınızın kusursuz olmayacak fakat hayatın size sunduklarını daha az dirençle kabullenmeyi öğreneceksiniz.

Zen felsefesinin önerdiği gibi, sorunlara bütün gücünüzle direnmek yerine, "ucunu bırakmayı" öğrendiğiniz zaman, yaşamınız su gibi akmaya başlayacaktır.

Hayatta mutluluk kısmen kavga vermekten değil kavgadan kaçınmaktan gelir.

Hakikat ne faziletli davranışın karşılığı ne de bazı metinleri kavramanın bir mükâfatıdır. Hakikat böyle elde edilemez. O, temel, doğmamış ve her şeyin kadim kaynağıdır. Siz zaten siz olduğunuzdan bu hakikate uygunsunuz. Hakikate değer atfetmenize gerek yok. O zaten sizindir. Sadece peşinden koşarak ondan uzaklaşmayı bırakın. Halde ve sükunette kalın.

Yapılacak bir şey yok. Kendinizi bilmek, kendiniz olmak. Kendiniz olmak, kendinizi şu veya bu olmak hayalinden kurtarmak. Sadece olun. Bırakın hakiki fıtratınız zuhur etsin. Zihninizi arayışla rahatsız etmeyin.

Deha ile huzur bir araya gelmez.

Hayatı bir çatışma olmaktan çıkarmanın yolu yok mu?

Barış çatışmanın olmaması değil, adaletin varlığıdır.

İçimde artık çatışma yoktu. Yalnızca ağır bir sessizlik vardı.

Huzur içeriden gelir; onu dışarıda arama.

Belirsizliğin, bir o yana bir bu yana gidip gelen kuşkunun işkencesini yeterince tattım. Bir iç dinginliğine ulaşmak zorundayım.

Mutsuz olmanın birçok yolu vardır ama rahat olmanın tek bir yolu vardır, o da mutluluğun peşinden koşmayı bırakmaktır.

Sürekli hayat şartlarınızı iyileştirmeye çalışarak huzuru bulamazsınız. Onu, yalnızca gerçekte kim olduğunuzun farkına vararak bulabilirsiniz.

Stres, burada iken, orayı istemekten kaynaklanır.

Halimiz gerçekten mutluluk verici olsaydı, kendimizi onun hakkında düşünmekten alıkoyma gereği duymazdık.

Türkiye'de ve Malezya'da dinselleştirme, ilahi huzur değil, fabrika huzuru içindir.