Gün ola devran döne. Umut yetişe.

Sen gel bizi yeni vakitlere çıkar.

Evinin çevresindeki duvarın etrafına bir delik açmaya çalışan bir İrlandalı’ya ne yaptığı sorulduğunda İrlandalı şöyle cevap vermiş: 'Bodrumdaki karanlığın dışarı çıkması için uğraşıyorum.' Galiba, bizim şimdi yapmamız gereken de budur.

Yarın: Umutların, kestirimlerin, beklentilerin iskambil piramidi!

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.

İşte ben hep böyle garip mahzun, Bir şey beklermişcesine yaşıyorum…

İlle de güzel şeyler bekliyorsan, bak, güzel bir gerçek söyleyeyim sana. Her yeşilliğin mutlaka çiçeği olması gerektiğini düşündüm.

Umutla yolculuk etmek, gidilecek yere varmaktan çok daha güzeldir.

Umut bir çıkış yolu değil, bir çıkış yolu bulunur.

Hayallerimizin gerçek olacağı günler gelecektir.

Asla başınızın öne düşmesine izin vermeyin. Asla pes etmeyin, oturun ve üzülün. Mutlaka başka bir yol bulun.

Gelecek, umut pırıltısıyla çağırıyordu.

Nihayet, gece, içinden ne renkte bir sabah çıkacağı bilinmediği için ümide de hayli pay bırakan bir kapalı kutudur.

Anlamalıyız ki, bu ölümler önlenebilir!

Hiçbir şey iyi olmayacak. Ama gün doğmadan neler doğar!

On ile ya eşek öler, ya Teymürleng ya da men.

Eğer hayat size paçavralar veriyorsa kırkyama yapın.

Sevdiğimiz kişiye bakışımızdaki arayış, kaygı ve talep, ertesi gün için bir randevu umudunu bize verecek veya öldürecek sözü bekleyişimiz, bu söz söyleninceye kadar, aynı anda olmasa bile birbirini takip eden sevinç ve umutsuzluk hayallerimiz , bütün bunlar sevilen varlık karşısındaki dikkatimizi fazlasıyla titrek bir hale getirdiği için, sevdiğimizin net bir suretini elde edemeyiz.

Zavallı gelecek! İnsanlar, ona öyle çok umut besliyorlar ki, gerçekleştiğinde bütün çekiciliğini yitiriyor!

Karanlığa söveceğine, bir mum yak.