İnsanın birini sevebilmesi için onu kendi kafasında biraz büyütmesi gerekir.

Küsecek kadar sevmeli insan birini o gelince küsmeli: nerdeydin bunca zaman niye sevmedin beni, küsecek kimsem yoktu demeli o varken de kimseye küsmemeli.

Yanına kadar koştuktan sonra, bir adım daha atamayacaksan eğer; oraya kadar sakın koşma. Sana değil, bekleyene yazık olur.

Sevilenin yanlışı görünmez, sevilmeyenin görüntüsü yanlıştır.

Hiçbir zaman gülümsemekten vazgeçme, üzgün olduğunda bile. Gülümsemene kimin, ne zaman aşık olacağını bilemezsin.

Tek ihtiyacım neydi biliyor musun? Bir papatya yaprağı daha.

Sanatını icra eden her sanatçının belli miktarda cazibesi, albenisi vardır. İnsanlar sanatçıları kafalarında kurarlar, onları belli kalıplara sokarlar ister istemez. O sanatçıya ulaştıklarında belki akıllarındaki kişi yok oluverir ve o kişi yepyeni bir kişi olarak doğuverir.

Daha iyisini tanımayan ve kıyaslama yapamayan bir insanın kendi yaşama şekliyle yetinip memnun olması olağandır.

Gün ola devran döne. Umut yetişe.

Sen gel bizi yeni vakitlere çıkar.

Oysa benim sana düşlerimden başka verebilecek bir şeyim yoktu.

Hiç ummadığın yerde, nâgâh açılır perde, derman erişir derde.

Seni benim kadar kimse sevmedi, sevmez. Yalnız kalmanın alemi yok. İçip içip abartmayalım.

Ölünceye kadar seni bekleyecekmiş, Sersem. Beni seni beklerken ölmem ki... Beklersem.

Ben senin, beni sevebilme ihtimalini sevdim.

Öldüğüm ağlamazın korkum odur kim ölicek
Seni kimler seve ben âşık-ı mahzûn yerine

Yarın: Umutların, kestirimlerin, beklentilerin iskambil piramidi!

Aşk zorluklar getirir, o doğru, fakat onun iyi tarafı, enerji verdiğidir.

Aşk, iki iken bir olmak demektir.

Sabır... Üstünde kara bulutlar olan bir grilikti sabır. Umuduysa sarıya boyuyordum; tıpkı sabahları birkaç saat görebildiğimiz güneş gibi. Hemen gökte yükselip evin ardından gözden kayboluyor ve sonsuz bir maviliği seyretmek zorunda bırakıyordu bizi.