Bir şey arzu etmek, mutlu olmamak demektir.

Hepimiz sahip olamayacağımız şeyler istiyoruz.

Hayaller tatminsizlikten doğar; her şeyi yerinde olan bir insan hayal kurmaz.

Yaşamış olmak onlara yetmiyor!

Başarı, insanın isteğini elde etmesi, mutluluk ise, elde ettiğini istemesidir.

Azıcık mutluluk... Herkes için iyi olur. Ama hiç kimse azıcık mutluluk istemez. Ve mutluluk fazla büyük oldu mu, değeri azalır.

Her arzunun bir nesnesi vardır ve her zaman karanlıktır. Masum dilek yok.

Her arzu edilenin elde edilmesi iyi değildir.

Sahip olmadıkları şeyleri düşünenlere yazık! Haklılar ama fazla haklılar ve bir taraftan da doğal değiller. Sıradan insanlar, güçsüzler ve alçak gönüllüler onların olmayan şeylere karşı kayıtsız kalırlar ve her şeye, herkese sıkıntısızca değip geçerler. Ama diğerleri! Ama ben!

Çünkü öyle değil mi, yeryüzünde hiçbir şey, istediğini ele geçirmek kadar hayal kırıcı değildir.

Mutluluk ile arzu birlikte olamazlar.

Hırsların sonuna erişmek, gökkuşağının ucuna erişmeye benzer; biz ulaşırken onlar kaçıp gider.

İnsan, hayatının dörtte üçünü yapamayacağı şeyleri istemekle geçirir.

Bir tek tutku vardır, mutluluk için olan.

Yoksun arzularından bahçe yapsan, tohumuna suyunu serpeler misin?

Dünyada ne ikbal ne servet dileriz, Hattâ ne de ukbâda saadet dileriz. Aşkın gül açan bülbül öten vaktinde Yaranla tarab yâr ile vuslat dileriz.

İnsan doğasındaki en derin prensip takdir edilme isteğidir.

Mutluluk, bilinç susuncaya değin, belleğinden avuntu çıkarabilenlere özgü olsa gerek.

Gerçek ihtiyaçlar olmadan, gerçek hazlar olmaz.

Hakiki bir ihtiyacın olmadığı yerde hakiki bir hazzın var olması söz konusu olamaz.