Erişmek istediğin o pis mutluluğu gör işte.

Her şeyden evvel hiçbir insan mutlu değildir; bütün hayatı boyunca hayali bir mutluluk peşinde koşup durur, onu nadiren ele geçirir ve ele geçirse bile, geçirmesiyle birlikte bir yanılsamadan, bir düş kırıklığından başka bir şey kalmayacaktır geride; ve kural olarak sonunda bütün umutları suya düşecek ve limana bir enkaz halinde girecektir.

Başarı, insanın isteğini elde etmesi, mutluluk ise, elde ettiğini istemesidir.

Bir şey arzu etmek, mutlu olmamak demektir.

Bir şeyi istediğimiz zaman hep onun çekici yanlarını görürüz, onu elde ettikten sonra da hep kötü yanlarını buluruz.

En yüksek saadete erenler bile, başka arzular peşinde deli gibi koşarlar.

İnsan severken, sevilirken niçin o günkü saadetinin dışında ve onu bozabilecek gizli hıyanetler de bir tat arıyordu? Bu suale bir cevap veya hüküm aramak için kalbinin derinliklerine inen her insan, ömrü boyunca bu çeşit zayıflıklara tutulmuş olduğu birçok zamanları hatırlamaktan zihnini kurtaramaz.

Her arzu edilenin elde edilmesi iyi değildir.

Mutluluk ile arzu birlikte olamazlar.

İnsanın bedelini ödemek zorunda olmadığı güçlü bir arzu yoktur. Ama arzunun en yüksek bedeli, gerçekleşmesidir.

Herkes istediğini elde eder; fakat bu her zaman hoşlarına gitmez.

Hayatta iki trajedi vardır. Gönlünüzdekini elde edememek ve elde etmek.

Yoksun arzularından bahçe yapsan, tohumuna suyunu serpeler misin?

Dünyada ne ikbal ne servet dileriz, Hattâ ne de ukbâda saadet dileriz. Aşkın gül açan bülbül öten vaktinde Yaranla tarab yâr ile vuslat dileriz.

Büyük hayal kırıklıkları da mutlu tesadüfler de olabilir.

Gerçek ihtiyaçlar olmadan, gerçek hazlar olmaz.

Hakiki bir ihtiyacın olmadığı yerde hakiki bir hazzın var olması söz konusu olamaz.

Bedenin sınırları arzunun sınırlarından dardır.

Güce duyulan arzu, tüm tutkuların en aşikar olanıdır.

Tüm istekler ihtiyaçtan, dolayısıyla yoksunluktan, dolayısıyla ıstıraptan doğar.