İnsan olabildiğince az şeyle yetinmeye alışmak zorunda. Ne kadar az şey istersen o kadar azla yetinebilirsin.

İnsanlar sahip olduklarını küçümser, sahip olamadıklarını önemser.

En yüksek saadete erenler bile, başka arzular peşinde deli gibi koşarlar.

İnsan doğasındaki en derin prensip takdir edilme isteğidir.

Mutluluk, bilinç susuncaya değin, belleğinden avuntu çıkarabilenlere özgü olsa gerek.

Anlamayanlar için dilimi, Değersizler için kendimi yormadığım günden beri mutluyum.

Öyle bir şeydir ki bu kibir, insanı kendi elindekiyle değil başkasının sefaletini görerek mutlu olmaya iter.

Mutluluğa ulaşmadaki anahtar faktör hoşnutluk duygusudur.

Yalanların çoğu değer kaybetmemek içindir.

Herkesin bir mutsuzluk ve ona eşdeğer bir mutluluk kapasitesi vardır.

Açlık arayış, doygunluk durgunluk, durgunluk isteksizlik yaratır.

Erişmek istediğin o pis mutluluğu gör işte.

Azla yetinmek bütün bilgeliklerin hocasıdır ve bizim için en güzel düşünceleri yaratır.

Cinsel eğilimlerin temeli hazdır. İnsan sevince aptallaşır. Aşk yoktur, libido vardır. Bir objeye duyulan sevgi, ona sahip olma isteğinden gelir. Hiçbir erkek birlikte olmak istemeyeceği bir kızla yakın arkadaş olmak istemez. İnsan mutlu olmak ister; bu yüzden berbat haldedir.

Eğer sahip olduğunuz şeyi yeterli görmüyorsanız, dünyaya sahip olsanız da mutlu olamazsınız.

Çok az şeye sahip olan insan değil, asıl çok şeyin özlemini çeken insan fakirdir.

Sağlık her şey değildir, ama sağlık olmadan her şey bir hiç.

İnsanlar akıl ve kalbi olgunlaştırmaktan bin kat daha fazla, kendileri için zenginlik biriktirmeye uğraşırlar. Oysa mutluluk için, şüphesiz ki insanın elindeki şeylerden daha ziyade, insanın içindeki şeyler önemlidir.

Dünyanın gerçek, içkin bir değeri yok; dünya aslında isteklerle, yanılsamalarla dönüyor.

Birisi sizin için gerçekten çok değerliyse, bunu ondan sanki bir suçmuş gibi gizleyin. Bu hoş bir şey değildir ama doğrudur. Çünkü, bırakın insanları, köpekler bile büyük dostluklara katlanamazlar.