İnsan doğasındaki en derin prensip takdir edilme isteğidir.

Bazen yapacak bir şey kalmadığında zorunluluk sizi cesur kılar.

İsteksiz olana hiçbir şey kolay değildir.

Dünya istekli olanlarla dolu; bazıları çalışmaya istekli geri kalanlar da onları kendi hallerine bırakmaya.

İnsan, haklarından daha çok, istekleri için savaş verir.

Şimdiye kadar hiçbir din, bu dünya veya öte dünyaya dair “güzel vaatler” vermekten kaçmamamıştır, çünkü insanlar hep ödül peşinde koşarlar ve “bedavaya” hiçbir şey yapmazlar.

Azıcık mutluluk... Herkes için iyi olur. Ama hiç kimse azıcık mutluluk istemez. Ve mutluluk fazla büyük oldu mu, değeri azalır.

Yiğitliği harekete geçiren güdü aşk değil bencilliktir.

Çoğu insanın dini inandıkları değil, inanmak istedikleridir.

Her arzunun bir nesnesi vardır ve her zaman karanlıktır. Masum dilek yok.

Aç insan kolay kandırılır.

Hepimiz sahip olamayacağımız şeyler istiyoruz.

Çaba, ilginin yanında kendiliğinden yeşerir.

Birisi bir zamanlar isteyen ve yapan bir kimse değildi.

En yüksek saadete erenler bile, başka arzular peşinde deli gibi koşarlar.

Bilmek yeterli değil, uygulamak gerek; istemek yeterli değil yapmak gerek.

Açlık, en akıllı balıkları bile oltaya getirir.

İnsan tembeldir ve boş bırakırsan çalışmaz. Asla öyle değildir. O tembelliğin nedeni eğitim sistemidir.

Doğa, insanoğlunu iki egemen efendinin buyruğu altına sokmuştur: acının ve zevkin. Ne yapmamız gerektiği hakkında tek söz sahibi bu ikisidir.

O kadar kolay bir şey yok ama isteksizce yaptığınızda zorlaşıyor.