Aptallığın başlıca görüntüleri şunlardır; sebepsiz darılmak, lüzumsuz konuşmak, tanımadan güvenmek.

Çok fazla bilgi verenden bilgi alınmaz.

İki kulağımız ve bir ağzımız var, bu yüzden söylediklerimizden fazlasını dinlemeliyiz.

Sufi, kendisini dinleyenlerin anlayışını, kısıtlılıklarını, baskın gizli önyargılarını göz önünde bulundurarak konuşmalı ve hareket etmelidir.

Dil bozulduğunda insanlar duyduklarına olan inançlarını yitiriyor, bu da şiddete yol açıyor.

İnsanlar nasıl konuşulması gerektiğinin dersini alırlar; ama en büyük bilgi, nasıl ve ne zaman susulması gerektiğini bilmektir.

Konuştuğun zaman sadece bildiklerini tekrar edersin; ama dinlersen, yeni şeyler öğrenebilirsin.

Herkese insan gibi davran fakat herkesi insan zannetme.

Sessizliği bilmeyenlerin sesini dinlemezler.

Kızmışsa, vurup kırıyorsa zapt edilmek yoluyla kendine dokunulmasını arzu ediyor olabilir.

İnsan kendisine yardım edilmesini istiyorsa, lafı dönüp dolaştırmamalı ve hiçbir şey de gizlememeli.

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Bilen birine öğüt vermek gereksizdir bilmeyen birine ise yetersizdir.

Sırrım konusunda sessizliğimi korursam benim esirim olur; eğer ağzımdan kaçırırsam ben onun esiri olurum. Sessizlik ağacında huzur meyveleri yetişir.

Ne sevgiye ne de nefrete yol açmamak dünya bilgeliğinin yarısıdır: hiçbir şey söylememek ve hiçbir şeye inanmamak da öteki yarısı.

Akıllı olan, sohbet sırasında ne hakkında konuştuğundan ziyade kiminle konuştuğunu düşünerek hareket edecektir. Bunu yaptığı takdirde sonradan pişman olacağı hiçbir şey söylemeyeceğinden emindir.

Elbette, Aşırı Yol, sizi Örümcekler Yuvası Vadisi'ne götürse bile Bilgelik Sarayına götürür. Sadece parazitlere dikkat edin.

Okumuş yazmış adam öğüt vermez, adamı anlar.

İnsan ruhunu iki şey karartır: susulacak yerde konuşmak ve konuşulacak yerde susmak.

Derinlere inin ve iç sesinizi dinleyin. İçinizdeki rehbere güvenin.