Asabi davrandığında karşındakini de sinirlendirirsin. Böyle yaparak bir şey çözülmez.

Anladığım sözlerindeki öfkedir, sözlerin değil.

Arkadaşına öfkeni söyle, geçsin; düşmanına öfkeni söyle, artsın.

Tanıdığın yanlış insanlara duyduğun öfkeyi, tanıdığın en doğru insana kusma.

Erkekler ihtiyaç duyduğunda, kadınlar ihtiyaç yarattığında harekete geçer.

Sadece söylemek zorunda olduğum şeyleri dinleyecek birini istiyorum.

İnsan ilişkilerinin bozulma ihtiyacı vardır, bu ihtiyaç karşılanmadıkça ilişki uzun zaman sürdürülemez.

Tartışmalarda asla "öfkelenme", "karşındakini asla tehdit etme", "insanların mantığına hitap etmeye çalış" Bunun için de bütün hakaret ve tehditleri duymazlıktan gelmek gerekir.

Aptallığın başlıca görüntüleri şunlardır; sebepsiz darılmak, lüzumsuz konuşmak, tanımadan güvenmek.

Durup dururken darılmak, yersiz konuşmak, tanımadan güvenmek; doğru değildir.

Ah, bence böyle acınası bir durumdayken dostça, basit bir insani temasa nasıl da ihtiyaç duymuş olmalı!

Yalnızlığım çok büyük. Arkadaşa ihtiyacım yok ama kendimden bahsetmeliyim ve konuşacak kimsem yok.

İnsanları ele veren konuşma biçimleridir, ne söyledikleri değil.

Anlamayanın açıklayana değil, açıklayanın anlamayana ihtiyacı vardır.

Alışkanlıklar, bırakılmazlarsa, zamanla ihtiyaç haline gelirler.

Bir tartışma sırasında, kızdığımız anda gerçek için uğraşmayı bırakır, kendimiz için uğraşmaya başlarız.

Üç kimseyi, ancak üç yerde tanımak mümkün olur; Yumuşak olanı, öfkelendiğinde; yiğidi, savaşta; kardeşi, kendisine muhtaç olunduğunda.

Tatlı sözler, şiddetli bir öfkeye karşı en tesirli ilaçtır.

Artık Tayyip Erdoğan'ın pek çok davranış ve konuşmasının yalnızca nörologları ilgilendirdiği konusunda bir ittifaka yaklaşıyoruz.

Edebiyat, toplumda, davranış bağlarını kuran düzendir.