İnsan olmak ve hayatı hayvanlardan daha az anlamak ne hazin şey.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Hayat, ona ilgi duyan herkes için bir anlam ifade eder.

Ölümden önce hayat var mı?

Bütün hayatımı bir salkım üzüm gibi avucumda sıkmak istiyorum, suyunu, hayır, şarabını damla damla gölgemin kurumuş boğazına akıtmak istiyorum, kutsal su gibi.

Vücut cevhersiz bir kalıp, Hiçe gider hiçten gelip.

İş, erken doğmakta değil, Gelmişken yaşamakta…

Ya olmalı insan, vermeli canını insan için yahut etmemeli kalabalık dünyamızda.

Ya ölü yıldızlara götüreceğiz hayatı, ya da ölüm inecek yeryüzüne.

Yalnızca yaşamak bile, başlı başına bir çığlıktır.

Hafızasız bir hayat hiç hayat değildir.

İnsan olmak, dünyada en büyük şeydir.

Hayat ciddi mi değil mi kestirene kadar ben de anlamayacağım.

Konuşmanın ve eylemin olmadığı bir hayat, dünya karşısında kelimenin gerçek anlamıyla ölüdür.

Ağaç hayat hikâyesini yazabilseydi, onun öyküsü, herhangi bir kavmin tarihinden farklı olmazdı.

Mesele insanlığa bir şey kazandırmak, insanlık duvarına naçizane bir şeyler ekleyebilmektir. Çalışmak ve üretmektir. Bizler bu bilinçteyiz. Bizler bu bilinç ile yetiştirildik. Tarih, bizim emeklerimizi boşa çıkarmayacaktır.

Yaşamın belli bir anlamı varsa, demek ki biz hepimiz dikiş tutturamamış insanlarız.

İnsan olmak rezil bir şeydi; öyle çok şey vardı ki olup biten.

Sınırı yok bu hiçlik mertebesinin. Tarifi yok dünyadaki sahipsizliğimin.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?