İnsanın tarihi, dinin insanın yaşam kavramını ve evreni saptırdığını ve onu doğanın kör güçleri önünde çıngıraklı bir korkak yaptığını kanıtlıyor.

Dünyada, bir kitabın içerisindeki sözcükler gibiyiz. Her nesil; bir satır, bir cümle misali.

Tarih, gelecek için kavga verip, yitmiş bile olsa, insanlık için vuruşanları hiç unutmaz.

İnsanlık ancak bugünkü “insanı” aştığı zaman “insan” olabilecek.

Tanıdığım ve tanımadığım dostlar, yurttaşlarım, tüm dünyanın insanları! Az sonra güçlü bir Sovyet füzesi beni uzayın derinliklerine taşıyacak. Size söylemek isterim ki, şu anda tüm hayatım tek bir an gibi gözlerimin önünde.

İnsan hayatı doğadaki bütün canlıların hayatından daha önemlidir, bunu düşünüyorum böyle savunuyorum.

Tabiatın tüm mucizeleri içerisinde belki de en muhteşemi yaz vakti yeşillenen bir ağaç. Tabii tükürüklerini saça saça Embraceable you söyleyen geyiği saymazsak.

Ağaçları seviyorum çünkü yaşamak zorunda oldukları hayata, diğer varlıklardan daha iyi teslim olmuş gibi bir halleri var.

Din, insanlığı harap etmede öteki her şeyden çok daha fazlasını yapmıştır.

Tarihten öğrendiğimiz en önemli ders, insanların tarihten hiçbir şey öğrenmediği gerçeğidir.

Dünyadaki herkes bir zamanlar çocuktu.

Hoşgörü nedir? Hoşgörü insanlığın bir parçasıdır. Hepimizin hataları ve eksikleri var; karşılıklı olarak birbirimizin hata ve eksiklerini bağışlayalım, çünkü, hoşgörü doğanın ilk yasasıdır.

Doğa saldırır insanlara. İnsanlar birbirine saldırır! Ne zavallı yaratıklarız!

Ben hayattan yanayım, ölümden değil..

Bir tomurcuk patladı üstteki daldan

Tanrı, kral ve toprak uğruna açılan savaşların haddi hesabı yoktu.

Hayatı bu kılığa sokmak, insanlara da tanrılara da yakışmaz.

Mutluluğun ne olduğunu hayvanlardan öğrenebilirdik.

İnsanın doğal çöküşünü bugün toplumsal ilerlemeden ayrı düşünmek mümkün değildir.

Yüzünde toprak kokusu olanın alnında çakıl izi bulunması doğaldır.