Bir başına bütün topluma karşı çıkamazsın.

Biz, yabanda ağlayan tuhaf bir azınlığız.

Beni anlamıyorlardı. Zarar yok. Zaten beni, daha kimler anlamadı.

Normal bir insan olmaya zorladılar, bana boş yere vakit kaybettirdiler. Olmayınca da, anormal dediler.

Kendi dünyasını kazanır dünyayı kaybeden.

Kiminin yalnızlığı hastanın kaçışıdır; kiminin yalnızlığıysa, hastalardan kaçıştır.

Farklılıkları bilmek ve buna uygun davranmak en doğrusu; herkes en iyi yaptığı şeyi yapmalı.

Mutsuzluklarıma benim düşünce tarzım değil, diğerlerinin düşünme tarzı neden oldu.

Yalnızlık... Onların inandığı gibi inanmıyorum, onların yaşadığı gibi yaşamıyorum, onların sevdiği gibi sevmiyorum... Onların öldüğü gibi öleceğim.

Bana gülüyorlar, çünkü farklıyım. Ben de onlara gülüyorum, çünkü hepsi aynı.

Duyguların değerlendirilmesinde veya dilin yorumlanmasında veya düşüncenin, duygunun veya eylemin tekdüzeliğini talep etmek, insan yasalarında temel bir hatadır - ancak tüm insanların aynı çehreye sahip olmasını istemekle eşitlenecek bir delilik, aynı ses veya aynı boy.

Dünyada yapayalnız olduğunu, artık kimseden yardım beklememesi gerektiğini bilmiyordu.

Kimsenin bana aldırdığı yoktu zaten.

İşte dünyada yalnızım; babam, yakınım, dostum, toplum... bunların tümü ben kendimim artık...

Toplu olarak hareket ettiğimiz için hep haklı taraf oluyoruz. Saldırı hedefimiz, birey. Bizimle aynı yolda yürümeyenler mahkûm ediliyor.

Sadece bizim gibi insanların yapabileceği ve düşünebileceği şeyler var, değil mi?

Kiminin yalnızlığı hastanın kaçışıdır; kiminin yalnızlığıysa, hastalardan kaçıştır.

Hiçbir kişi, kesin olarak kendiniz geçmeniz gereken yaşamın akıntısı üzerinde bir köprü inşa edemez, hiçbir kişi ancak sen kendinle ve tek başına.

Modern toplum, bir yalnızlıklar toplamıdır; bazı yalnızlıklar ise çoğulluklar toplamı...

Söylenecek bir söz yok, kendi derimin içinde yapayalnızım.