İşte dünyada yalnızım; babam, yakınım, dostum, toplum... bunların tümü ben kendimim artık...

Bir başına bütün topluma karşı çıkamazsın.

Hayat tecrübelerimle şu yargıya vardım ki, başkalarıyla benim aramda korkunç bir uçurum var, anladım, elden geldiğince susmam gerek, elden geldiğince düşüncelerimi kendime saklamalıyım.

Ne hakiki aşktan burda bir çakan vardır, Ne de onu görse dönüp bir bakan vardır,

Kimsenin bir başkasına ayıracak zamanı yoktur.

Biz, yabanda ağlayan tuhaf bir azınlığız.

Beni anlamıyorlardı. Zarar yok. Zaten beni, daha kimler anlamadı.

Kiminin yalnızlığı hastanın kaçışıdır; kiminin yalnızlığıysa, hastalardan kaçıştır.

Yalnızlık... Onların inandığı gibi inanmıyorum, onların yaşadığı gibi yaşamıyorum, onların sevdiği gibi sevmiyorum... Onların öldüğü gibi öleceğim.

Birbirimize o denli yabancılaşmışız ki, hiç kimse birbirine bakmıyor, dokunmuyor, birbirini tanımıyor artık.

Hepimiz, bu denli çok birlikte olmamıza karşın, çok yalnızız.

Yabancıysan, insanlar tuhaftır. Yalnızsan, yüzler çirkin görünür. Düşmüşsen, engebelidir caddeler.

İnsanlar barınaklarını buzağılar, tavşanlar, domuzlar, kazlar ve köpeklerle paylaşıyor, insanlarla hayvanlar birbirlerine sokulup ısınıyorlardı. Bana yer yoktu aralarında.

Ne yazık ki toplumuma antipati duyuyorum.

İnsanların arasına gittim, ama henüz varamadım yanlarına.

Kiminin yalnızlığı hastanın kaçışıdır; kiminin yalnızlığıysa, hastalardan kaçıştır.

Hakikaten yalnız varlık, insanlar tarafından terk edilmiş olan değil, insanlar arasında acı çekendir.

Onca kalabalığa rağmen, bu nasıl bir yalnızlık!

Her büyük adam kucağında yaşadığı cemiyetin üvey evladıdır.

Sürü insanının bütün kaygısı "sürüce ayakta durmaktır"; sürü teki pasiftir ve her türlü yaratıcılıktan yoksundur.